حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٥ - ٣/ ١٢ كوشش براى هدايت دشمن

٥٢٩. المعجم الأوسط به نقل از مجاهد: مردى نزد امام حسن و امام حسين عليهما السلام آمد و از آنان درخواست كمك كرد. آن دو گفتند: درخواست، جز براى سه چيز شايسته نيست: نياز بيش از حد، غرامتى سنگين و يا بدهىِ فراوان».

سپس به او چيزى دادند. آنگاه نزد ابن عمر آمد. به او بخشيد و چيزى نپرسيد. مرد به او گفت: نزد پسرعموهايت آمدم و از من، سؤال كردند [و سپس بخشيدند]؛ ولى تو نپرسيدى؟!

ابن عمر گفت: پسران پيامبر خدا، علم را همانند لقمه‌اى از دهان او برگرفته‌اند.

٣/ ١٢ كوشش براى هدايت دشمن‌

٥٣٠. الفتوح‌ در بيان آنچه پيش از شهادت امام حسين عليه السلام ميان ايشان و عمر بن سعد گذشت: امام حسين عليه السلام به او فرمود: «واى بر تو، اى پسر سعد! آيا از خدايى كه‌

بازگشتت به سوى اوست، پروا نمى‌كنى كه با من مى‌جنگى و مى‌دانى كه من، پسر چه كسى از نسل پيامبر خدا هستم؟! پس اينها (يزيديان) را رها كن و با من باش كه من، تو را به خداى عز و جل نزديك مى‌كنم».

عمر بن سعد به او گفت: ابا عبد اللّه! مى‌ترسم كه خانه‌ام را ويران كنند.

امام حسين عليه السلام به او فرمود: «من، آن را برايت مى‌سازم».

عمر گفت: مى‌ترسم كه مزرعه‌ام را بگيرند.

امام حسين عليه السلام فرمود: «من، از دارايى‌ام در حجاز، بهتر از آن را به تو مى‌دهم».

عمر، ديگر پاسخى نداد.