حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٩ - ١٠/ ٢٨ قافيه«ى»

١٠/ ٢٦ قافيه «و»

بى‌ترديد، خداوند، توبه‌پذير و مهربان است‌

و قبول توبه هر گم‌راهى را به عهده گرفته است.

اميدوارم كه با عفو خود، به من عافيت ببخشد

و با اين كار، چشمان دشمنم ابليس را گريان كند

و از اندرز و سخنم به من سود رسانَد

و هر شنونده و روايت كننده‌اى را نيز بهره‌مند سازد.

گناهانم پهلوهاى مرا داغ كرده‌اند

آگاه باش كه گناهان، همان ميله‌هاى آهنى داغ‌زنى هستند.

و براى كسى كه گناهانش او را داغ زده‌اند

دارويى بجز عفو خداوندِ مسلّط بر همه چيز، نيست.

١٠/ ٢٧ قافيه «ه»

در ورطه بلا و خطا افتاده‌ايم‌

در روزگار انحطاط و سرگردانى.

خير، از ميان رفته و صالحان، ذليل گشته‌اند

و با ذلّت صالحان، سفيهان، عزّت يافته‌اند.

آزادگان، به اسارتِ بَردگان در آمده‌اند

و براى آنان ارزش و منزلتى نيست.

آنان كه امر به معروف مى‌كردند، هلاك گشته‌اند

و ميان مردم، هيچ نهى كننده‌اى از بدى وجود ندارد.

برخى طمعكارانه به جمع مال، مشغول‌اند

و عدّه‌اى نيز غافل و سرمست و خوش‌گذران‌اند.

١٠/ ٢٨ قافيه «ى»

بشّاش، بزرگوار و خوش‌برخورد باش‌

و درباره كسى كه به تو اميد بسته است، خوش‌گمان.

به حال و روز خويشان، رسيدگى كن و خود را نگير

پاك باش و براى تحقّق وعده‌هايى كه داده‌اى، بكوش.

يار بيوگان و يتيمان باش‌

و براى آشنا و بيگانه، امانتدار خوبى باش.

به وارستگى، از راه‌هاى شر، دورى گزين‌

و از دست آلودن به هر عيب و فسادى خوددارى كن.

اندرزهاى مرا صادقانه بپذير

تا به گاه رسيدن سختى‌هاى روزگار، ايمن باشى.