حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١١ - ١٠/ ١٩ قافيه«غ»

١٠/ ١٨ قافيه «ع»

براى همه جدايى‌هاى اين دنيا، امكان جمع شدن هست‌

امّا پس از مرگ، جمع شدنى در كار نيست.

مرگ، جداكننده، فاصله‌انداز و سفرى طولانى است‌

و چنان انسان را گرفتار مى‌كند كه فرصت خداحافظى هم نمى‌دهد.

تمام دوستى‌ها از هم مى‌گسلند

اگرچه در مدّتى طولانى، پايدار بوده باشند.

برخوردارى ما از دنيا، بسيار اندك است‌

و برخوردارىِ اندك، فايده‌اى ندارد.

به دست آوردن همان بى‌ارزش هم، دشوار است‌

و ميان دندان‌هاى تيز درندگان قرار دارد.

١٠/ ١٩ قافيه «غ»

در اين دنيا جز طغيانگران‌

كسى دنبال برترى و عزّت (اقتدار) نمى‌رود.

اگر هم كسانى در اين جهان به برترى دست يابند

باز، هيچ خوشى و گوارايى در آن نخواهد بود.

چون كسى به برترى و عزّت رسد

بخت از او روى برمى‌گرداند و به سوى نابودى مى‌رود

مانند ديوارهاى قصرى كه در پايان ساخت آن‌

از پايه فرو ريزند.

من پادشاهان عصر خود را ديده‌ام‌

و هشدار مى‌دهم كه در پى پادشاهى نباشيد.