حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠١ - ١٠/ ٩ قافيه«ذ»

١٠/ ٨ قافيه «د»

برادرم! ماندنت در فساد و تباهى به درازا كشيده است‌

و توشه‌ات براى روز قيامت، بد توشه‌اى است!

دلت به هوسرانى روى آورد و تو نه تنها آن را منع نكردى‌

بلكه از خواسته‌هايش پيروى كردى.

گناهان، تو را به هرجا كه خواستند، كشاندند

و از تو، انسانى رام و تسليم شده ساختند.

تو را براى كوچ، ندا مى‌دهند. گوش كن‌

و خود را در برابر ندا دهنده، به كرى مزن.

سپيدى موى سرت از هر هشدار دهنده‌اى بى‌نيازت مى‌كند

[آگاه باش كه‌] سپيدى موهاى تو، بر سياهى آن، چيره گشته است.

١٠/ ٩ قافيه «ذ»

دنياى تو كه تو را فريفته است‌

زيورهايش رو به زوال است.

بكوش تا از مَهلكه‌هاى آن بركنار باشى‌

چرا كه صاحب اراده، به آن، گوش نمى‌سپرد.

دنيايى كه شيرينى آن به زهر آميخته است‌

هيچ پناهگاهى بهتر از پرهيز از آن نيست.

در شگفتم از شيفته نعمت دنيا

و فريفته روزهاى خوش آن!

و در شگفتم از ترجيح‌دهنده اقامت در سرزمين‌هاى خشك و بى‌آب و گياه‌

بر اقامت در سرزمين‌هاى حاصلخيز و پرباران!