حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٣ - ١٠/ ١ قافيه«الف»

باب دهم: ديوان منسوب به امام حسين‌[١]

١٠/ ١ قافيه «الف»

خجسته است خداوند بلندمرتبه و باعظمت‌

آن كه در شكوه و جاودانگى، يگانه است.

خداوندى كه مرگ را ميان همه آفريدگان، يكسان قرار داد

و همه آنها در گروِ فنايند.

دنياى ما فانى است، اگرچه به آن علاقه داشته باشيم‌

و مدّتى طولانى از آن، بهره‌مند باشيم.

هان كه دل سپردن به سراى فريب و فنا

خود، موجب رنج است.

و مقيم كوى دنيا، ناگزير است كه زود از آن، كوچ كند

اگر چه بر ماندن، حريص باشد.

[١] مؤلّف أدب الحسين عليه السلام و حماسته مى‌گويد: به ديوان منسوب به امام شهيد، سرور آزادگان و شهيدان، حسين بن على بن ابى طالب صلوات اللّه عليهما در كتاب‌خانه بايزيد، كنار مسجد جامع بايزيد استانبول، دست يافتم كه در ضمن چند رساله خطّى بود و بيشتر رساله‌هاى ياد شده، به قرن هشتم هجرى مربوط بودند. نسخه ياد شده هم تاريخ نداشت و كاتب و گردآورنده‌اش هم معلوم نبود؛ امّا شيوه خطّش گواه قدمت آن بود. عنوان ديوان، اين بود:« للإمام حسين بن علىّ»؛ امّا در فهرست كتاب خانه از آن به نصح الأبرار ياد شده بود.

پس از گذشت مدّتى، به نسخه ديگرى از ديوان دست يافتم كه عنوانش پس ازبسم اللّه، اين بود:« كتاب المخمّسات من تصنيف السعيد الشهيد المرحوم المغفور بالرحمة الواسعة و الكرامة الجامعة حسين بن علىّ بن أبى طالب كرّم اللّه وجهه و رضى اللّه عنهما». ترتيب شعرهاى آن بر حسب قافيه الفبايى بود و در آخر نسخه، اين رباعى به زبان تركى آمده بود: