حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٧ - ٨/ ١١ درباره افتخارات خويش، در روز عاشورا

٨/ ٩ در رثاى حُر

چه نيكو آزاده‌اى است حُرّ رياحى‌

و چه نيكو آزاده‌اى كه بدنش محلّ فرود آمدن نيزه‌ها شده است!

و چه نيكو آزاده‌اى كه حسين را صدا زد

و جانش را [در راه او] بامدادان، فدا كرد.

٨/ ١٠ در سوگ برادرش عبّاس، در روز عاشورا

اى بدترين مردم! با كارتان، از حد گذرانديد

و با سخن پيامبر صلى الله عليه و آله مخالفت كرديد.

آيا بهترينِ پيامبران، شما را به نيكى با ما سفارش نكرد؟

آيا ما از فرزندان آن پيامبرِ راستگو نيستيم؟

آيا [فاطمه‌] زهرا مادرِ من نيست؟

آيا او فرزند بهترينِ انسان‌ها، احمد، نيست؟

به سبب جنايت‌هايتان، نفرين شديد و خوار گشتيد

و به زودى، آتشى افروخته را خواهيد ديد.

٨/ ١١ درباره افتخارات خويش، در روز عاشورا

من، پسر علىِ پاك از خاندان هاشمم‌

براى افتخار، همين مرا بس است.

جدّ من، پيامبر خدا، گرامى‌ترينِ مردم است‌

و ما چراغ‌هاى خداونديم كه در زمين مى‌درخشيم.

فاطمه، مادرم، از تبارِ احمد است‌

و عمويم جعفر، [در بهشت،] «صاحبِ دو بال» خوانده مى‌شود.

كتاب راستين خدا، ميان ما نازل شده است‌

و هدايت در خاندان ماست و از وحى به نيكى سخن مى‌رود.

ما امان خدا براى همه مردمانيم‌

و به همين دليل، ميان مردم، والا مرتبه‌ايم و آن را آشكار مى‌كنيم.

ما صاحبان حوض كوثريم و دوستداران خود را

با جام پيامبر خدا، سيراب مى‌كنيم و اين، چيزى انكارناشدنى است.

پيروان ما ميان مردم، گرامى‌ترين پيروان‌اند

و دشمنان ما روز قيامت، زيان مى‌كنند.