حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٥ - ج عبيد الله بن حر جعفى

ج عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى‌

٧١٢. الأمالى، صدوق‌ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام: امام حسين عليه السلام حركت كرد تا در قُطقُطانه‌[١] فرود آمد. خيمه برافراشته‌اى را ديد و پرسيد: «اين خيمه از آنِ كيست؟».

گفته شد: از آنِ عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى است.

امام حسين عليه السلام به سوى او فرستاد و فرمود: «اى مرد! تو گنهكار و خطاكارى. اگر الآن توبه نكنى و مرا يارى ندهى تا جدّم در پيشگاه خداى تبارك و تعالى شفيع تو باشد، خدا تو را به سبب اعمالت مجازات مى‌كند».

گفت: اى فرزند پيامبر خدا! به خدا سوگند، اگر به يارى‌ات برخيزم، نخستين كشته در برابرت خواهم بود؛ امّا اين، اسب من است. آن را براى خود برگير كه به خدا سوگند، تاكنون بر آن، سوار نشده و در طلب چيزى نرفته‌ام، مگر آن كه به آن رسيده‌ام و هيچ كس در پىِ من نيامده، مگر آن كه با آن رَهيده‌ام. پس براى تو باشد. آن را بگير.

امام حسين عليه السلام از او روى گردانْد و سپس فرمود: «ما نيازى به تو و اسبت نداريم «و من، گمراهان را به يارى نمى‌گيرم»؛ امّا بگريز كه نه براى ما و نه‌

عليه ما باشى؛ چرا كه هر كس فرياد ما اهل بيت را بشنود و پاسخ ندهد، خداوند، او را به رو در آتش دوزخ مى‌اندازد».

[١] جايى نزديك كوفه از طرف صحراى طَف.