حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٧ - ٥/ ١٦ راز گوناگونى رفتار دو امام

٢٢٣. مستدرك الوسائل‌ به نقل از مسروق: روز عرفه بر امام حسين عليه السلام درآمدم، در حالى كه كاسه‌هاى سَويق،[١] جلوى ايشان و يارانش قرار داشت و قرآن‌ها هم در دامن‌هايشان بود و منتظر افطار بودند. از او مسئله‌اى پرسيدم. پاسخ گرفتم و بيرون آمدم و بر امام حسن عليه السلام درآمدم، در حالى كه مردم بر سفره‌هايى كه غذاهاى آماده بر آن نهاده بودند، درمى‌آمدند و مى‌خوردند و مى‌بُردند. ايشان، ديد كه حالم دگرگون است. فرمود: «اى مسروق! چرا نمى‌خورى؟».

گفتم: اى سَرور من! روزه دارم و چيزى را مى‌خواهم بگويم.

فرمود: «هر چه مى‌خواهى، بگو».

گفتم: پناه مى‌بريم به خدا از اين كه شما (حسن و حسين عليهما السلام) با هم اختلاف داشته باشيد. بر حسين عليه السلام درآمدم و ديدم كه منتظر افطار است و بر شما درآمدم و در چنين وضعيتى هستى!

امام عليه السلام مرا به سينه‌اش فشرد و فرمود: «اى پسر اشرَس! آيا نمى‌دانى كه خداى متعال، ما را به تربيت امّت، فرا خوانده است و اگر همه بر يك كار گِرد آييم، شما نمى‌توانيد كار ديگرى انجام دهيد؟ من روزه نگرفتم، براى كسانى كه روزه نيستند و برادرم روزه گرفت، براى روزه‌داران.

٢٢٤. كتاب من لا يحضره الفقيه‌ به نقل از يعقوب بن شعيب: از امام صادق عليه السلام درباره روزه‌

روز عرفه پرسيدم. فرمود: «اگر مى‌خواهى، روزه بگير و اگر مى‌خواهى، روزه نگير».

سپس فرمود: «مردى نزد امام حسن و امام حسين عليهما السلام آمد و يكى را روزه‌دار يافت و ديگرى را نه. علّت را از آن دو پرسيد. فرمودند: «اگر روزه بگيرى، خوب است و اگر نگيرى، جايز است».

[١] غذايى كه از آرد جو و گندم تهيّه مى‌شود.