حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٩ - ٥/ ٢ فناى دنيا و بقاى آخرت

٥/ ٢ فناى دنيا و بقاى آخرت‌

٨٥. كامل الزيارات‌ به نقل از ميسر بن عبد العزيز، از امام باقر عليه السلام: امام حسين عليه السلام از كربلا به محمّد بن على (ابن حنفيه) چنين نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از حسين بن على به محمّد بن على و ديگر افراد بنى هاشم كه نزد اويند. امّا بعد، گويى كه دنيا نبوده و گويى كه آخرت، همواره بوده و هست. و السلام!».

٨٦. تاريخ الطبرى‌ به نقل از محمّد بن قيس: حنظله پسر اسعد شبامى آمد و جلوى حسين عليه السلام ايستاد و فرياد برآورد: «اى قوم من! من بر شما از روزى همانند روزگار [عذاب‌] اقوام پيشين مى‌هراسم؛ مانند حال و روزِ قوم نوح و عاد و ثمود و كسانى كه پس از آنها بودند، و خداوند، در حقّ بندگان، ستمى نمى‌خواهد. و اى قوم من! من بر شما از روزِ فريادخواهى مى‌هراسم؛ روزى كه روى مى‌گردانيد، امّا هيچ پناهگاهى در برابر خداوند نداريد و هر كس را خداوند [به خاطر اعمالش‌] گم‌راه كند، راهنمايى ندارد». اى مردم! حسين را مكشيد كه خدا در عذابتان هلاك مى‌كند «و بى‌گمان، آن كه افترا زد، ناكام شد».

پس حسين عليه السلام به او فرمود: «اى پسر اسعد، خدايت بيامرزد! آنان، همان هنگام سزاوار عذاب شدند كه دعوت تو را به سوى حق، رد كردند و به سوى تو و يارانت برخاستند تا خونت را حلال بشمارند. پس اكنون كه برادران شايسته‌ات را كشته‌اند، چگونه [سزاوار عذاب‌] نباشند؟!».

حنظله گفت: فدايت شوم! تو از من آگاه‌ترى و بدان نيز سزاوارترى. آيا به سوى آخرت نرويم و به برادرانمان ملحق نشويم؟

فرمود: «پيش به سوى بهتر از دنيا و آنچه در آن است، و به سوى مُلكى كهنه نشدنى!».

حنظله گفت: سلام بر تو، اى ابا عبد اللّه! درود خدا بر تو و خاندانت! خدا ما را در بهشت، با شما آشنا كند!

فرمود: «آمين، آمين!».

سپس، حنظله پيش تاخت و جنگيد تا كشته شد.