٤٢٩. از حضرتش درباره [آثار] قناعت سؤال شد، فرمود: قناعت افزون بر نگهداشت شخصيت و عزّت نفس، رنج زياده‌خواهى و بندگى دنياپرستان را نيز از دوش انسان بر مى‌دارد و جز دو كس راه قناعت را نپيمايد: آن كه بيشتر در پى پاداش اخروى است و بزرگى كه خود را از مردم فرومايه دور نگاه مى‌دارد.

٤٣٠-- ١٠. آن‌كه سخن چينى‌اش را در جامه نصيحت پوشانده، سختى حسابش در پايان او را بس باشد.

٤٣١١. انس بيش از حدّ، هيبت را مى‌برد.

٤٣٢-- ١٢. هركه به مردم راست بگويد، ناپسندش مى‌دارند.

٤٣٣-- ١٣. گدايى كليد سختى است.

٤٣٤-- ١٤. حضرت در تسليت به حسن بن سهل فرمود: تبريك بر پاداشى كه مى‌آيد، سزاوارتر از تسليت بر مصيبت آمده است.

٤٣٥-- ١٥. دلها رو آوردن و پشت كردن و نشاط و كسالت دارند. پس چون روى آورند، بينا و فهيم مى‌شوند و چون پشت مى‌كنند، خسته و افسرده مى‌گردند. پس آنها را هنگام روى آوردن و نشاط به كار گيريد و به گاه پشت كردن و كسالت، آزاد بگذاريد.

٤٣٦-- ١٦. نيكى به ديگران را چون برشمرى، ديگر خيرى ندارد.

٤٣٧-- ١٧. صوفيان به امام گفتند: مأمون ولايت را به تو بازگردانده است و تو سزاوارترينِ مردم به آن هستى ولى كسى چون تو كه سرور و مقدّم بر همگان است بايد جامه پشمين و زبر به تن كند.

پس حضرتش فرمود: واى بر شما، آنچه از پيشواى جامعه خواسته‌