٣١٥-- ٣٠. جابر گويد: با گروهى كه همگى هنوز اعمال حجّ را تمام نكرده بوديم بر امام باقر عليه السلام درآمديم؛ من گفتم: اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله ما را سفارشى كن.

امام فرمود: توانايتان به ناتوانتان كمك كند و ثروتمندتان به نيازمندتان توجّه و هركس براى برادرش خيرخواهى كند آن‌چنان كه براى خود مى‌كند و رازهايتان را پنهان بداريد و مردم را بر ما مسلّط مداريد و در فرمان ما و در آنچه از ما به شما مى‌رسد دقّت كنيد، اگر آن را موافق قرآن يافتيد، از گفتار ماست و در آنچه با قرآن موافق نبود توقّف كنيد و به ما بازگردانيد تا آنچه را برايمان شرح شده، برايتان شرح دهيم.

٣١٦-- ٣١. گروهى از بنى‌هاشم و ديگران نزد حضرتش گرد آمدند. حضرت به آنان فرمود: اى شيعه آل محمّد صلى الله عليه و آله از خدا پروا كنيد و تكيه گاه ميانه باشيد، غالى به شما باز گردد و تالى به شما بپيوندد.

گفتند: غالى كيست؟ فرمود: كسى كه در باره ما چيزى مى‌گويد كه ما درباره خود نمى‌گوييم.

گفتند: تالى كيست؟ فرمود: آن كه به دنبال خير است و خيرش افزوده مى‌شود. به خدا سوگند ميان ما و خدا، خويشى‌اى نيست و ما حجّتى بر خدا نداريم و جز با فرمانبرداريش به او نزديكى نمى‌جوييم. هركس از شما فرمانبردار خدا باشد و به فرمان او عمل كند، ولايت ما أهل بيت به او سود دهد و هركس از شما خدا را نافرمان و معصيت كار باشد، ولايت ما او را سودى نبخشد؛ واى بر شما فريفته مشويد.

٣١٧-- ٣٢. يكى از شيعيان حضرتش عزم سفر داشت و سفارشى خواست.

حضرت به او فرمود:

يك وجب هم با حالت حبس پيشاب راه مسپار و شب از مركبت براى قضاى حاجت پياده مشو، مگر آن كه كفش به پا داشته باشى و در نقب و دالان بول مكن و هيچ سبزى‌اى را مچش و بو مكن تا آن كه بدانى چيست و از هيچ‌