٢٧١٧. از ترك زشتى خوددارى مكن، حتّى اگر بدان شهره شده باشى و در بازگشت به خوبى، بى‌رغبت مباش هر چند به ترك آن شهره شده باشى و مبادا كه به گناهت خوشحالى كنى كه خوشحالى به آن از ارتكابش بزرگتر است.

٢٧٢-- ١٨. شرافت در فروتنى، عزّت در تقوا، و بى‌نيازى در قناعت است.

٢٧٣-- ١٩. كسى با نيازخواهى از خدا بى‌نياز از ديگران نشد، جز آن كه مردم نيازمند او شدند.

٢٧٤-- ٢٠. نصيحت بسيار، شكّ برانگيزد.

٢٧٥-- ٢١. بهترين گشايشگر كارها، راستى و بهترين پايان‌دهنده آنها، وفاست.

٢٧٦-- ٢٢. عاقل را اشارتى كافى است و جاهل، بيان روشن را نيز نمى‌فهمد و از سخن هر چند رسا و نيكو باشد چون خوب گوش نمى‌دهد سودى نبرد.

٢٧٧-- ٢٣. خوشبخت‌ترين مردم كسى است كه نيكى (به مردم) و عزم در اطاعت خدا را با هم داشته باشد.

٢٧٨-- ٢٤. هر چشمى در روز قيامت باز مى‌ماند جز سه چشم: چشم بيدارى كشيده در راه خدا و چشم فروهشته از حرام‌هاى الهى و چشم اشكبار از ترس خدا.