برادران دو دسته‌اند: برادرانِ مورد اعتماد و برادران خوش باشگويى. امّا برادرانِ مورد اعتماد، پناهگاه (و دست) و بال و خانواده و مالند پس اگر به برادرى در حدّ اطمينان كامل اعتماد دارى، دارايى و دست (يارى) خود را نثارش كن و با دوست واقعى او دوست واقعى و با دشمنش دشمن باش و رازش را پنهان دار و عيبش را بپوش و نكوييش را آشكار كن. اى پرسنده! بدان كه به راستى آنان از گوگرد سرخ كمياب‌ترند.

امّا برادران خوش‌باش‌گويى كسانى‌اند كه تو از (ديدار) آنان لذّت خود را مى‌برى، پس لذّت خود را از آنان قطع مكن و بيش از آن هم از ضميرشان (همدلى) توقّع مدار و همان اندازه خوش‌رويى و شيرين‌زبانى كه نثار تو مى‌كنند تو نيز نثارشان كن.

١٨٣-- ٥٦. در آغاز سرما، خود را از آن محافظت كنيد و در پايانش، بدان روى نماييد كه آن با تن‌ها همان كند كه با درختان مى‌نمايد؛ آغازش مى‌سوزاند و پايانش برگ مى‌روياند.

١٨٤-- ٥٧. سه كار است كه كتاب خداى متعال [قرآن‌] زيان آن را متوجه همان كننده‌اش مى‌داند: ستم‌كارى، پيمان‌شكنى و نيرنگ‌بازى. خداوند عزّوجلّ مى‌فرمايد: «اى مردم، ستمكارى شما به زيان خودتان است.» و خداوند سبحان مى‌فرمايد: «هركس كه پيمان شكند، به زيان خود شكسته است.» و خداوند متعال مى‌فرمايد: «و نيرنگ بد جز دامن صاحبش را نگيرد.»

١٨٥٨. و در وصف دنيا گفت: چه سرايى را وصف كنم كه آغازش رنج‌