٨٣٥.امام على عليه السلام : بر خردمند است كه بدى هاى خود را در ديندارى ، نظر ، اخلاق و ادب ، بر رسد و آن را در سينه خويش يا نوشته اى ثبت كند و براى از ميان برداشتن آن ، بكوشد .

٨٣٦.امام صادق عليه السلام : بر خردمند است كه در جستجوى دانش و ادبى باشد كه جز بدان ، سامان نمى يابد .

٨٣٧.امام كاظم عليه السلام : سزاوار است كه خردمند، هنگامى كه دست به كارى مى زند، از خداوند شرم كند كه ديگران را در آن شريك گرداند ؛ چرا كه خداوند نعمت را تنها به وى ارزانى داشته است. [١]

٨٣٨.امام رضا عليه السلام : سزاوار است كسى كه از خداوند، خرد دريافت كرده [٢] [ و داراى بصيرت الهى است] ، خداوند را در قضا و قدر، متّهم نسازد و او را در روزى دادنش ، كُند نشمارد .

٧ / ٤

آنچه براى خردمند ، سزاوار نيست

٨٣٩.امام على عليه السلام : سزاوار نيست كه خردمند ، تنها بر پايه اميد (آرزو) ، شادمانى خود را ابراز دارد؛ زيرا اميد (آرزو) فريبنده است .

٨٤٠.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: سزاوار نيست كه خردمند، ديگران را به پيروى از خود بخواند ، حال آن كه نفْسش از او پيروى نمى كند .

[١] اين ترجمه ، بر پايه نسخه بدل «إذْ تَفَرَّدَ لَهُ» است و بر پايه «وَ إِذا تَفَرَّدَ لَهُ» ، برداشت كردن چنين معنايى دشوار است ، چنان كه حاشيه نويسان و مترجمان اين حديث ، آن را به گونه اى ديگر معنا كرده اند (ر . ك : تحف العقول : ص ٣٩٨ ، حاشيه [ استاد] على اكبر غفارى ؛ ره آورد خرد (ترجمه تحف العقول) ، ترجمه پرويز اتابكى : ص ٤٠٤) .[٢] ر . ك : ص ٤٢٦ پ ١ .