داده و تنظيم نموده و خدايى جز او نيست. «١» ٢- سير آفرينش انسان از جنين تا تولّد سير آفرينش انسان از نخستين مرحله انعقاد نطفه و تشكيل جنين در رحم مادر و آن‌گاه طى مراحل كمال و دگرگونى‌ها تا لحظه تولد او به‌صورت يك انسان كامل، عالمى است پر از اسرار و نشانه‌هاى بزرگ براى هدايت به‌سوى خالق حكيم و مدبّر آفرينش. قرآن مجيد مى‌فرمايد: «وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْانْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طينٍ ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فى‌ قَرارٍ مَكينٍ ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظامًا فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْمًا ثُمَّ انْشَأْناهُ خَلْقًا آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ احْسَنَ الْخالِقينَ» «٢» و ما انسان را از عصاره‌اى از گل آفريديم، سپس او را نطفه‌اى در قرارگاه مطمئن قرار داديم. آن گاه نطفه را به صورت علقه (: خون بسته) و علقه را به صورت مضغه (: چيزى شبيه گوشت جويده شده) و مضغه را به‌صورت استخوانهايى درآورديم و بر استخوان‌ها گوشت پوشانديم، سپس آن را آفرينش تازه‌اى داديم. پس بزرگ است خدايى كه بهترين آفرينندگان است. امام صادق عليه السلام در سخنان خود به مفضّل مى‌فرمايد: نخستين مايه عبرت در آفرينش انسان، تدبيرى است كه خداوند در مورد جنين به‌كار برده كه در رحم مى‌باشد، در حالى‌كه او در حجاب سه ظلمت واقع شده: تاريكى شكم، تاريكى رحم، تاريكى بچه‌دان. در آن هنگام كه راه چاره‌اى براى او در طلب غذا يا دفع اذيّت و بلا و يا جلب منفعت و يا دفع ضررى نيست، تنها غذاى او خون است، آن‌گونه كه آب، غذاى گياهان است. و اين غذا پيوسته به او مى‌رسد تا خلقتش كامل شود و بدنش استحكام يابد و پوستش قوّتِ مباشرت با هوا پيدا كند و ديده‌اش تاب ديدن روشنايى يابد. آن‌گاه مادرش را درد