استفاده از براهينى چون برهان نظم، اشاره كرده‌اند. اما در مواردى نيز، به‌ويژه در مواردى كه در مقام مناجات و تكلّم با خداوند بوده‌اند، به معرفت شهودى اشاره كرده و آن را مطرح ساخته‌اند. به‌عنوان مثال، امام سجاد عليه السلام با توجه به چنان شناختى، در پيشگاه خداوند عرضه مى‌دارد: «بِكَ عَرَفْتُكَ وَ انْتَ دَلَلْتَنى‌ عَلَيْكَ» «١» تو را به‌وسيله خودت شناختم و تو، مرا به سوى خودت راهنمايى كردى. امام حسين عليه السلام نيز در اواخر دعاى «عرفه» مى‌فرمايد: «ايَكُونُ لِغَيْرِكَ مِنَ الظُّهُورِ ما لَيْسَ لَكَ» آيا براى غير تو ظهورى هست كه براى تو نباشد؟ بنابراين، براى شناخت خداوند درجاتى است و هر كدام از اين شناخت‌ها كه انسان را به خدا نزديك‌تر سازد و سبب انس بيشترى با خدا گردد، در درجه بالاترى از لحاظ فضيلت و اهميت قرار دارد.