صفات ثبوتى (١) علم بى‌پايان خداوند مفهوم علم بديهى است و اين مفهوم را به همان معنايى كه در موجودات صاحب علم مى‌فهميم، با حذف نواقص، به ذات خداوند نيز نسبت مى‌دهيم و آن را به‌عنوان يكى از صفات كمالى خداوند اثبات مى‌كنيم؛ يعنى، او به خود و تمام عالم هستى آگاه است و هيچ ذرّه‌اى در اين عالم پهناور، از علم نامحدود او پوشيده نيست. او نسبت به آنچه در اعماق زمين و ژرفاى درياها و اوج آسمان‌هاست عالم است. و به حركت تمامى موجودات، از اتم تا كهكشان، داناست. او عالم به همه اسرار جهان و انسان بوده و احاطه علمى او نسبت به ازل و ابد يكسان است و به‌طور اصولى، بايد گفت با حضور او، در هر مكان و زمان، ديگر دور و نزديك، آينده، گذشته و حال، و پنهان و آشكارا مفهومى ندارد. قرآن كريم در يك تعبير كوتاه و پرمعنا، آگاهى خدا را نسبت به همه‌چيز، بدون استثنا، بيان نموده، مى‌فرمايد: «وَاعْلَمُوا انَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَىْ‌ءٍ عَليمٌ» «١» بدانيد كه خدا بر هر چيز داناست. حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: «عِلْمُهُ بِالْامْواتِ الْماضينَ كَعِلْمِهِ بِالْاحْياءِ الْباقينَ وَ عِلْمُهُ بِما فِى السَّمواتِ الْعُلى‌ كَعِلْمِهِ بِما فِى‌الْارَضينَ السُّفْلى‌» «٢» علم او نسبت به مردگان گذشته همانند علم او به زندگان باقى مانده است. و علم او نسبت به آن‌چه در آسمان‌هاى بالاست همانند علم اوست به آن‌چه در زمين‌هاى پايين مى‌باشد.