خلاصه‌ يكى از برهان‌هاى اقامه شده بر وجود خداوند، برهان حدوث است. در اين برهان با تكيه بر تغييرات موجود در جهان، ابتدا حادث بودن آن نتيجه گرفته مى‌شود و سپس با انضمام آن به اين مطلب كه هر موجود حادثى به محدث نياز دارد، نياز جهان به خالق هستى به اثبات مى‌رسد. «حدوث» شامل دو قسم زمانى و ذاتى است. متكلّمان اسلامى با تكيه بر حدوث زمانى و فلاسفه و حكماى اسلامى با تكيه بر حدوث ذاتى، به استفاده از اين برهان پرداخته‌اند. شهيد مطهرى قدس سره نيز با تكيه بر حدوث ذاتى، مناط احتياج جهان به خالق هستى را هميشگى و در همه حال دانسته است. در روايات نيز به برهان حدوث اشاره شده است. حضرت على عليه السلام حادث بودن پديده‌ها را دليل بر قديم بودن به‌وجود آورنده آنها- يعنى، خداوند- دانسته است. امام صادق عليه السلام نيز به تغييرات وجود انسان، كه دليل بر حادث بودن اوست، اشاره كرده‌اند.