يك كمال مطلق اين لياقت را دارد و بس و آن خداوند تبارك و تعالى است. قرآن مجيد با ذكر صفاتى از خداوند متعال، انسان را به توكّل بر او فرامى‌خواند: «وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْحَىِّ الَّذى‌ لا يَمُوتُ» «١» توكّل كن بر زنده‌اى كه هرگز نمى‌ميرد. «وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ انَّ اللَّهَ بالِغُ امْرِهِ ...» «٢» و هر كه بر خدا توكّل كند، خداوند او را كفايت خواهد كرد، چون خدا، امرش (بر همه عالم) نافذ و جارى است. توحيد در دعا انسان موجودى نيازمند، است. از اين رو، درصدد برمى‌آيد دست يارى به‌سوى آستانى دراز نمايد كه قادر به تأمين نياز او باشد؛ زيرا تأمين نياز بر حسب فطرت، مطلوب بشر است. توحيد در دعا بدين معناست كه انسان تنها خداوند متعال را منشأ اثر بداند و نيازهاى خود را تنها از او بخواهد. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد: «فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ احَدًا» «٣» پس هيچ‌كس را با خدا نخوانيد. در آيه ديگرى، درباره كسانى‌كه غير خدا را مى‌خوانند، چنين مى‌فرمايد: «انَّ الَّذينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبادٌ امْثالُكُمْ ...» «٤» آنهايى را كه غير از خدا مى‌خواهند (و پرستش مى‌كنيد)، بندگانى همچون خود شما هستند. و در جاى ديگر، مى‌فرمايد: اينان كسانى هستند كه: «انْ تَدْعُوهُمْ لا يَسْمَعُوا دُعائَكُمْ وَ لَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجابُوا لَكُمْ» «٥» اگر آنان را بخوانيد، هرگز نداى شما را نمى‌شنوند و اگر هم ندايتان را بشنوند، هرگز به شما پاسخ نمى‌دهند.