خلاصه‌ يكى از صفات خداوند «اراده» است. اراده بر دو قسم ذاتى و فعلى تقسيم مى‌شود. اراده ذاتى به‌معناى علم الهى و يا محبت او به كمالات است. اما اراده فعلى، كه عين ايجاد است، همان خواست خداوند بر آفرينش اشياست. اراده در مورد خداوند، مانند اراده ما انسان‌ها نيست كه احتياج به مقدّمات تصور، تصديق و شوق داشته باشد، بلكه تنها با اراده او، امور به واقعيت پيوسته و موجود مى‌شوند. «حيات» نيز از صفات الهى است. خداوند يگانه موجود صاحب حيات است كه قايم به ذات خويش بوده و همه موجودات نيز قايم به اويند. صفت حيات را در مورد خداوند از دو راه مى‌توان اثبات كرد: يكى از راه اعطاى حيات توسط او به موجودات و ديگر، توجه به علم و قدرت او كه از لوازم حيات مى‌باشند. «ازليّت» و «ابديّت» كه از جمله صفات الهى است، بدين معنا مى‌باشد كه خداوند در اول بودنش نهايت و ابتدايى ندارد و در آخر بودنش نيز اندازه و پايانى نيست. او هميشه بوده و هميشه خواهد بود.