در برابر ذات حق وامى‌دارد، به‌گونه‌اى كه فرد به خود اجازه نمى‌دهد با اوامر الهى مخالفت نمايد. قرآن مجيد رسيدن به چنين مقامى را شايسته كسانى مى‌داند كه اهل شناخت و معرفت باشند. «انَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ» «١» از ميان بندگان خدا، تنها دانشمندان از او مى‌ترسند. امام صادق عليه السلام نيز به‌همين فايده شناخت و اثر مترتب برآن اشاره نموده، مى‌فرمايد: «مَنْ عَرَفَ اللَّهَ خافَ اللَّهَ وَ مَنْ خافَ اللَّهَ سَخَتْ نَفْسُهُ عَنِ الدُّنْيا» «٢» كسى كه خدا را بشناسد، از (عظمت و هيبت خدا و نيز مخالفت فرمان) خدا مى‌ترسد و كسى كه از خدا بترسد، نفس خود را از دنيا پرهيز مى‌دهد. نتيجه چنين خشيتى، دل سپردن به او و بريدن از غير اوست؛ زيرا توجه به عظمت او مانع از اين مى‌شود كه موجود ديگرى چشم و د توحيد از ديدگاه عقل و نقل ٣٣ معناى«فطرت» ..... ص : ٣٣ ل انسان را پر كند و به خود مشغول دارد. ٣- رفع دلهره و اضطراب‌ انسان اگر نسبت به جهان آفرينش آگاهى و شناخت عميق نداشته باشد؛ نداند از كجا آمده، چگونه آمده، به كجا مى‌رود، و اصلًا براى چه هدفى آمده است؛ دچار حيرت و اضطراب شديدى مى‌گردد و نتيجه اين دلهره و اضطراب را در كسانى مى‌توان ديد كه به دليل نداشتن شناخت، به پوچى (نهيليسم) و ديگر مكاتبى رو آورده‌اند كه تفسير درستى از هستى جهان و انسان ارائه نمى‌دهند. رو آوردن به سراب اين مكاتب، هرگز روح تشنه حقيقت‌جويى اين افراد را سيراب نمى‌كند و تنها بر عطششان سرپوش مى‌نهد. اين سرپوش موقّتى بوده و پس از اندك مدتى، آنها را به دام فساد و جنايت و يا در نهايت به انتحار مى‌كشاند. انسان براى رهايى از اين اضطراب، بايد به شناخت جهان همّت گمارد و با شناخت آن، به منبع و تكيه‌گاهى دست يابد كه در سختى‌ها و مشكلات، پناهگاه مطمئن و دژ حصين او باشد.