و به هر چيزى اطلاق مى‌شود كه از نوعى يگانگى برخوردار است. «١» «احَد» در اصل «وَحَد» بوده (از ماده وحدت) كه واو آن به همزه تبديل شده است. به همين دليل، عده‌اى «واحد» و «احد» را داراى يك معنا مى‌دانند. در بعضى روايات نيز به‌وحدت معناى اين دو كلمه اشاره شده است. امام باقر عليه السلام فرمود: «احد» همان فرد يگانه است. «احد» و «واحد» به يك معناست؛ يگانه‌اى كه همتايى براى او نيست. و توحيد، اقرار به يگانگى اوست و آن يكتا بودن است و «واحد»، متباينى (چيزى كه غير همه‌چيز و متفاوت با همه‌چيز) است كه از چيزى برنخواسته و با چيزى متحّد نيست. «٢» مراتب توحيد دانشمندان علم عقايد، «توحيد» را در چهار مرتبه خلاصه كرده‌اند: ١- توحيد ذاتى؛ ٢- توحيد صفاتى؛ ٣- توحيد افعالى؛ ٤- توحيد عبادى. در اين درس و درس‌هاى آينده، به شرح و تفصيل هر يك از اين مراحل مى‌پردازيم: معانى توحيد ذاتى و دلايل آن‌ الف- يكى از معانى توحيد ذاتى اين است كه خداوند، يگانه و بى‌همتاست و هيچ شبيه، مثل و مانندى ندارد؛ داراى وحدتى از نوع «وحدت حقّه حقيقيّه» است. بدين معنا، ذات خداوند حقيقتى است عينى كه هيچ‌گونه تعدّد و كثرتى در او راه ندارد و نمى‌توان فرد ديگرى براى او تصور كرد. او يكى است كه دو ندارد. بنابراين، نمى‌توان‌