مى‌شود، تجسّم خود عمل آنهاست. به عبارت ديگر، صورت مُلكى اعمال ما، نابود شدنى و موقّت است، اما صورت ملكوتى و چهره غيبى آن، پس از صدور از ما و تداوم آن هرگز نابود نمى‌شود و از توابع و لوازم جدا نشدنى ماست و روزى به ما ملحق خواهد شد و آنها را با همان چهره، مشاهده خواهيم كرد. اگر زيبا و لذّت بخش باشد، بهشت ما و اگر زشت و كريه باشد آتش ما خواهد بود. «١» قرآن مجيد مى‌فرمايد: «وَ وُضِعَ الْكِتابُ فَتَرَى الُمجْرِمينَ مُشْفِقينَ مِمَّا فيهِ وَ يَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لا يُغادِرُ صَغيرَةً وَ لا كَبيرَةً الَّا احْصيها وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ احَداً» «٢» و كتاب (نامه اعمال) در آن‌جا گذارده مى‌شود، پس گنهكاران را مى‌بينى كه از آن‌چه در آن است، ترسان و هراسانند و مى‌گويند: اى واى بر ما! اين چه كتابى است كه هيچ عمل كوچك و بزرگى را فرونگذاشته، مگر اين‌كه آن‌را به‌شمار آورده است؟ و (اين درحالى است كه) همه اعمال خود را حاضر مى‌بينند و پروردگارت به هيچ كس ستم نمى‌كند. قيس بن عاصم از رسول خدا صلى الله عليه و آله درخواست موعظه كرد. آن حضرت با بيان نصايح سودمندى، فرمود: «وَ انَّهُ لابُدَّ لَكَ يا قَيْسُ مِنْ قَرينٍ يُدْفَنُ مَعَكَ وَ هُوَ حَىٌّ وَ تُدْفَنُ مَعَهُ وَ انْتَ مَيِّتٌ فَانْ كانَ كَريماً اكْرَمَكَ وَ انْ كانَ لَئيماً اسْلَمَكَ، ثُمَّ لا يَحْشُرُ الَّا مَعَكَ وَ لا تُبْعَثُ الَّا مَعَهُ وَ لا تَسْأَلُ الَّا عَنْهُ، فَلا تَجْعَلْهُ الَّا صالِحاً، فَانَّهُ انْ صَلُحَ آنَسْتَ بِهِ وَ انْ فَسَدَ لا تَسْتَوْح توحيد از ديدگاه عقل و نقل ٢٠٠ دلايل نفى جسميت ..... ص : ١٩٩ ِشُ الَّا مِنْهُ وَ هُوَ فِعْلُكَ» «٣» به‌ناچار، براى تو همنشينى خواهد بود كه با تو دفن مى‌شود، درحالى‌كه تو مرده‌اى و او زنده است. اگر همنشين تو شريف باشد، تو را گرامى و اگر پست باشد، تو را تسليم (عذاب و آتش) مى‌كند. آن‌گاه او با تو محشور مى‌شود و در قيامت، با تو برانگيخته مى‌گردد و مورد سؤال واقع نمى‌شوى، مگر از آن. پس او را شايسته قرار بده؛ زيرا اگر صالح باشد، مايه انس توست و اگر فاسد باشد، جز از آن وحشتى نخواهى داشت. و آن همنشين، كردار توست.