توحيد از ديدگاه عقل و نقل
 
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

توحيد از ديدگاه عقل و نقل - كريمی، جعفر؛ فرقانی، قدرت الله - الصفحة ١٩٠

معناى اين دو واژه مى‌نويسد: معناى قضا و قدر الهى درباره حوادث جهان، اين است كه اين حوادث از ناحيه ذات حق، قطعيت و حتميت يافته‌اند ... و معناى تقدير الهى اين است كه اشيا، اندازه خود را از آن ناحيه كسب كرده‌اند. «١» حضرت امام رضا عليه السلام درباره معناى «قدر و قضا» فرمود: «هِىَ الْهَنْدَسَةُ وَ وَضْعُ الْحُدُودِ مِنَ الْبَقاءِ وَالْفَناءِ. وَالْقَضاءُ هُوَ الْابْرامُ وَ اقامَةُ الْعَيْنِ» «٢» قدر، مهندسى و اندازه‌گيرى موجودات و تعيين مقدار بقا و هنگام فناى آنهاست. و قضا، اتقان و قطعى شدن چيزى و به‌پا داشتن آن است. ب- قضا و قدر از اصول جهان‌بينى اسلامى: در قرآن و روايات، آفرينش و اداره امور عالم براساس قضا و قدر الهى، طبق مفهومى كه ذكر شد، بيان گرديده و ايمان به اين اصل، لازم شمرده شده است. قرآن مجيد مى‌فرمايد: «انَّا كُلَّ شَىْ‌ءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ» «٣» البته ما هر چيز را به اندازه آفريديم. «بَديعُ السَّمواتِ وَالْارْضِ وَ اذا قَضى‌ امْراً فَانَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ» «٤» هستى بخش آسمان‌ها و زمين اوست و هنگامى كه فرمان وجود چيزى را صادر كند، تنها مى‌گويد: «موجود باش» و آن، موجود مى‌شود. امام باقر عليه السلام فرمود: «لا يَكُونُ شَىْ‌ءٌ فِى الْارْضِ وَ لا فِى السَّماءِ الَّا بِهذِهِ الْخِصالِ السَّبْعِ: بِمَشِيَّةٍ وَ ارادَةٍ وَ قَدَرٍ وَ قَضاءٍ وَ اذْنٍ وَ كِتابٍ وَ اجَلٍ. فَمَنْ زَعَمَ انَّهُ يَقْدِرُ عَلى‌ نَقْضِ واحِدَةٍ فَقَد كَفَرَ» «٥»