ج- عدل جزايى و كيفرى‌ يكى ديگر از مظاهر عدل الهى، مسأله معاد و رسيدگى به اعمال نيك و بد انسان‌ها و پاداش و كيفر دادن به نيكوكاران و بدكاران است؛ زيرا ازسويى، يكى از راه‌هاى اثبات معاد، عادل‌بودن خداوند است؛ چراكه خداوند عادل حكيم، اعمال بشر را بى‌محاسبه و پاداش و كيفر نمى‌گذارد و از سوى ديگر، اساس اين محاكمه و محاسبه نيز بر ميزان عدل است. قرآن مى‌فرمايد: «وَ نَضَعُ الْمَوازينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَ انْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ اتَيْنا بِها وَ كَفى‌ بِنا حاسِبينَ» «١» ما ترازوهاى عدل را در روز قيامت بر پا مى‌كنيم. پس به هيچ كس كمترين ستمى نمى‌شود و اگر به‌مقدار سنگينى يك دانه خردل (كار نيك و بدى) باشد ما آن را حاضر مى‌كنيم. و كافى است كه ما حساب كننده باشيم. حضرت على عليه السلام فرمود: آن‌گاه كه زمين سخت بلرزد و با هول‌ها و سختى‌هاى آن، قيامت محقّق گردد و به هر دينى، اهل آن و به هر معبودى، پرستندگان آن و به هر پيشوايى، پيروان آن ملحق شوند، آن هنگام، نظر افكندن به آسمان و آهسته قدم برداشتن در زمين در برابر عدل و قسط خداوند، جزا داده نشود، مگر به آن‌چه حق آن است. «٢» امام سجّاد عليه السلام فرمود: «فَكُلُّ الْبَرِيَّةِ مُعْتَرِفَةٌ بِانَّكَ غَيْرُ ظالِمٍ لِمَنْ عاقَبْتَ وَ شاهِدَةٌ بِانَّكَ مُتَفَضِّلٌ عَلى‌ مَنْ عافَيْتَ» «٣» تمامى خلق اعتراف دارند كه تو هرگز به كسى‌كه او را عقاب كرده‌اى ظلم نكرده‌اى و نيز گواهند كه تو كسى را كه عفو كرده‌اى، مورد فضل و رحمت قرار داده‌اى.