توحيد از ديدگاه عقل و نقل - كريمی، جعفر؛ فرقانی، قدرت الله - الصفحة ١١٤
مىباشد، مخصوص خداست و مصداق روشن آن همان سجده است كه انجام آن تنها در پيشگاه خدا جايز بوده و بدان فرمان داده و در برابر هر كس غير خدا انجام شود، شرك محسوب مىگردد و از آن نهى شده است. قرآن كريم مىفرمايد:
«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَاسْجُدُوا وَاعْبُدُوا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» «١»
اى اهل ايمان، ركوع و سجده نماييد و او را عبادت كنيد و كار نيك انجام دهيد تا رستگار شويد.
رسول خدا صلى الله عليه و آله به مشركان عرب فرمود:
«اخْبِرُونى عَنْكُمْ اذا عَبَدْتُمْ صُوَرَ مَنْ كانَ يَعْبُدُ اللَّهَ فَسَجَدْتُمْ لَهُ اوْ صَلَّيْتُمْ وَ وَضَعْتُمُ الْوُجُوهَ الْكَريمَةَ عَلَى التُّرابِ بِالسُّجُودِ فَمَا الَّذي بَقَيتُمْ لِرَبِّ الْعالَمينَ اما عَلِمْتُمْ انَّ مِنْ حَقِّ مَنْ يَلْزَمُ تَعْظيمُهُ وَ عِبادَتُهُ انْ لا يُساوى عَبيدَهُ» «٢»
به من خبر دهيد هنگامى كه شما مجسّمههاى بنده خدا را پرستش مىكنيد و براى او سجده يا نماز بهجا مىآوريد و بهعنوان سجده، صورتهاى با ارزش بر خاك مىگذاريد، چه چيزى براى پروردگار عالميان باقى گذاردهايد؟ آيا شما نمىدانيد از حقوق كسى كه تعظيم و عبادت او لازم است اين است كه با بندگانش يكسان قرار داده نشود.
يكتاپرستى؛ اساس دعوت پيامبران عليهم السلام
دعوت به پرستش خداى يگانه و مبارزه با هرگونه شرك در عبادت، برنامه اصلى تمامى فرستادگان الهى بوده و پيوسته در طول تاريخ، بهعنوان يك اصل اساسى و زيربنايى در سرلوحه كارهاى پيامبران قرار داشته است. تمامى سفيران آسمانى امّتها را به يك اصل كلّى و جاودانى خوانده و همه آنان در جهت تحقق يك هدف مقدّس تلاش نمودهاند كه همان تثبيت يكتاپرستى و نفى هر نوع شرك است. قرآن كريم مىفرمايد:
«وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى كُلِّ امَّةٍ رَسُولًا انِ اعْبُدُواللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ» «٣»