درس هشتم: توزيع جمعيّت‌ توزيع جمعيّت بر اساس استانهاى مختلف، نواحى شهرى، روستايى و عشايرى و دگرگونيهاى آن در گذشته و روند آتى آن از مسائل مهم در توسعه اقتصادى و اجتماعى محسوب مى‌شود. از ميان برداشتن ناموزونيهاى توسعه و هماهنگ كردن رشد و توسعه در سراسر كشور به منظور استفاده از كليه امكانات طبيعى و انسانى براى دستيابى به استقلال اقتصادى و تأمين عدالت اجتماعى، آشنايى با چگونگى توزيع جغرافيايى جمعيّت و امكانات و مشكلات آن را الزامى مى‌سازد.
تراكم و پراكندگى جمعيّت ايران‌ جمعيّت ايران مطابق آمار سال ١٣٧٥ در حدود ٤٨٨/ ٠٥٥/ ٦٠ نفر بوده است كه در ١٦٤٨١٩٥ كيلومتر مربع مساحت كشور زندگى مى‌كنند. اين جمعيت به صورت نامتعادل و نامتناسبى توزيع شده‌اند. در برخى از قسمتها جمعيّت انبوه به سر مى‌برد و در پاره‌اى از مناطق، جمعيّت پراكنده‌اى زندگى مى‌كنند. بعضى مناطق شهرى مانند تهران، تبريز، شيراز، مشهد و اصفهان حدود ٣/ ٤٥ درصد از جمعيّت كل كشور را در خود جاى داده‌اند. «١» در مقابل، نقاط مسكونى زيادى وجود دارد كه از جمعيّت اندكى برخوردار است.
با نگاهى به جدول آمارى جمعيّت در ايران از تراكم و پراكندگى آن در مى‌يابيم كه بيشتر جمعيّت ايران به دلايل مختلف در مناطق ويژه‌اى سكونت گزيدند. اين عوامل‌