قدرتهاى بزرگ قرار گرفت. با سرنگونى ستون «١» نظامى آمريكا در سال ١٣٥٧ و خطر نفوذ كمونيسم، خليج‌فارس براى غرب آن چنان اهميت پيدا كرد كه، جيمى كارتر، رئيس جمهور وقت آمريكا در ٢٣ ژانويه ١٩٨٠ به هنگام اشغال افغانستان توسط شوروى (سابق) در جغرافياى سياسى و اقتصادى ايران ٣٥ تعريف مرزهاى سياسى ص : ٣٥ باره امنيّت خليج فارس گفت:
«بگذاريد موضع خود را كاملًا روشن كنيم: هر گونه كوشش به وسيله هر قدرت خارجى به منظور تحت كنترل در آوردن منطقه خليج فارس، به منزله حمله بر منافع حياتى ايالات متحده آمريكا محسوب شده و چنين حمله‌اى با استفاده از وسايل لازم، از جمله نيروهاى نظامى دفع خواهد شد.» «٢» پراكندگى جزاير در خليج فارس، بخصوص جزاير ايرانى سبب گرديد كه اين جزاير همچون ناوهاى جنگى ثابت در موقعيتهاى بسيار مناسب مانند يك دژ در مقابل دشمن عمل كنند. وجود تنگه هرمز در ابتداى ورود به خليج فارس به عنوان يك تكيه‌گاه دفاعى در مقابل نيروهاى مهاجم از درياى عمان، از مهمترين مزاياى استراتژيكى خليج فارس براى كشورهاى منطقه به حساب مى‌آيد و بيانگر اهميت منطقه‌اى خليج فارس به لحاظ نظامى است. هر قدرتى كه كنترل آن و جزاير پيرامون آن را در اختيار داشته باشد، قادر است بر سياستهاى منطقه‌اى و جهانى تأثير بگذارد. آلبوكرك مهاجم پرتغالى در سال ١٥٠٧ ميلادى در مورد اهميّت استراتژيكى منطقه‌اى خليج فارس و اقيانوس هند و تنگه هرمز مى‌گويد:
«هر دولتى كه بر سه تنگه هرمز، باب‌المندب و مالاكا، تسلط داشته باشد، بر جهان مسلّط خواهد بود.» «٣»