معروف بود. از آنجا كه اين گياه صنعتى در مناطق گرمسيرى كه درجه حرارت آن در تابستان بين ٢٥ تا ٣٠ درجه بالاى صفر و داراى خاك رسى- شنى باشد، قابل رشد است، در بيشتر نواحى ايران قابل كشت مى‌باشد. «١» سطح زير كشت پنبه قبل از انقلاب تقريباً ٣٠٠ هزار هكتار بوده كه بعد از پيروزى انقلاب به ٢٠٠ هزار هكتار كاهش يافت. در نتيجه توليد پنبه از حدود پانصد هزار تن به سيصد هزار تن رسيد. توليد پنبه در سال ١٣٥٥ به بالاترين رشد يعنى ٧١٥ هزار تن و در سال ١٣٥٩ به پايين‌ترين سطح خود يعنى حدود ٢١٩ هزارتن رسيد. سال ١٣٦٩ با توليد ٤٠٠ هزار تن، بيشترين مقدار اين محصول در سالهاى بعد از انقلاب را به خود اختصاص داد. «٢» عملكرد پنبه در هر هكتار بطور متوسط بين ٤/ ١ تا ٨/ ١ تن در هكتار است.
نواحى كشت پنبه ايران بطور عمده، مناطق گرگان و گنبد ٩/ ٥٤ درصد، خراسان ١٥ درصد و مازندران ٦/ ١٠ درصد است. «٣» مهمترين دلايل كاهش كشت پنبه در كشور را روى آوردن كشاورزان به توليد گندم به جاى پنبه و ارزان بودن الياف مصنوعى خارجى نسبت به پنبه داخلى مى‌توان ذكر كرد. «٤» مقاومت پنبه در مقابل فشار، ساييدگى، رطوبت، استعداد تاشوندگى، عدم آسيب‌پذيرى در مقابل گرما و سرما و عدم ايجاد حسَّاسيتهاى پوستى، آن را در رديف محصولات گياهى قرار داد كه در سالهاى اخير، مصرف آن افزايش چشمگيرى يافته است. به همين علّت، ساليانه مقاديرى ارز جهت رفع نيازهاى داخلى براى واردات پنبه اختصاص مى‌يابد.