الف- راههاى خشكى:
راههاى زمينى ايران، در زمان رژيم گذشته، بگونه‌اى بود كه بتواند ورود كالاهاى وارداتى را از كشورهاى خارج به واحدهاى توليدى و مراكز مصرف آسان كند. از اين رو، اين راههاى عمده كشور، بنادر جنوب را به تهران و تهران را به شهرهاى بزرگ وصل مى‌كرد.
طبق آمار ارائه شده توسط وزارت راه و ترابرى، در سال ١٣٥٧، مجموع راههاى زمينى كشور اعم از آزادراهها، بزرگ‌راهها، راههاى اصلى و فرعى و راههاى روستايى در حدود ٧٠ هزار كيلومتر جاده‌اى و ٤٥٦٧ كيلومتر راه‌آهن برآورد شده كه در مقايسه با وسعت زياد و كوهستانى بودن ايران بسيار ناچيز مى‌باشد. «١» بعد از انقلاب اسلامى ايران، تا پايان سال ١٣٧٤، راه جاده‌اى به بيش از ٢/ ١١١ هزار كيلومتر افزايش يافت كه در حدود ٥٩ درصد رشد داشت. «٢» راههاى خشكى (زمينى)، شامل راههاى اصلى، فرعى و راه‌آهن مى‌باشد كه در مورد هر يك جداگانه بحث خواهد شد.
راههاى تحويلى طى سالهاى ٧٢- ٦٨ (طرحهاى ملى) طى برنامه دوره اول‌ عنوان ٧٢٧١٧٠٦٩٦٨ اصلى ٣١٩٦/ ٥٨٧/ ٢٢٠٤/ ٢٩٥- فرعى ٦١٢٦/ ٩١٨٧/ ٧١٥٤/ ١٣٨- بهسازى ٦٥٥٥/ ١٧٣٥/ ٥٢٦٦/ ٤٩٢-