توسط آن ايران را به آسياى جنوب شرقى مرتبط مى‌سازد.
راه تهران- تبريز با خط تبريز- جلفا به طول ١٣٥ كيلومتر به مرز كشور آذربايجان و خط تبريز- بازرگان به طول ٣٠٣ كيلومتر به مرز تركيه. در صورت توجه خاص به اين جاده مى‌توان ايران را علاوه بر كشورهاى آذربايجان، تركيه و عراق، به كشورهاى اروپايى در سواحل درياى سياه و مديترانه متصل كرد كه براى اقتصاد ايران مى‌تواند اهميّت زيادى داشته باشد. به خاطر همين ارزش اقتصادى است كه امروزه راه تهران- بازرگان از ترافيك بالايى برخوردار است.
٩- راه تهران- خسروى: اين جاده به طول بيش از ٧٢٠ كيلومتر بعد از گذشتن از شهرهاى قزوين، همدان، باختران و بعد از عبور از مرز خسروى، تهران را به پايتخت عراق (بغداد) متصل مى‌سازد كه از لحاظ جا به جايى مسافران و حمل و نقل كالا بين دو كشور از طريق زمينى، اهميّت دارد.
١٠- راههاى ساحلى: راه ساحلى درياى شمال كه از گرگان تا آستارا امتداد دارد با طول هفتصد كيلومتر از كناره درياى خزر عبور كرده كه از نظر نظامى داراى ويژگى خاصى است. راه ساحلى در جنوب به طول ٩٢١ كيلومتر، بندر بوشهر را به بندر عباس متصل مى‌كند و از لحاظ اقتصادى (حمل و نقل كالا بين بنادر) و نظامى داراى ارزش بالقوه‌اى است.
راههاى فرعى‌ علاوه بر راههاى اصلى در ايران، راههاى متعدد فرعى در نواحى مختلف ايران وجود دارد كه بطور عمده شامل راههاى روستايى است و در گذشته توجه چندانى بدان نشده است. بعد از انقلاب با توجه به اهميّت بخش كشاورزى به عنوان برآورنده عمده نيازهاى غذايى جامعه، توجه خاصى بدان شده است.
ايجاد راههاى روستايى، علاوه بر دلگرم كردن روستاييان به كشت بيشتر، اين امكان را به آنها مى‌دهد كه براحتى بتوانند محصولات مازاد بر مصرف خود را به شهرها و كارخانه‌هاى تبديلى منتقل كنند. البته نكته حايز اهميت در احداث راههاى روستايى اين است كه بايد در راستاى ايجاد اين راهها، امكانات رفاهى مانند تأسيس مدارس،