شيلات‌ ماهى و ميگو به عنوان آبزيان در دريا و رودخانه از جمله غذاهاى انسان محسوب مى‌شود كه از زمان بهره‌گيرى آن توسط بشر، تاريخ دقيقى در دست نيست. صيد ماهى و ميگو به خاطر كم‌هزينه بودن آن بسيار مقرون به صرفه است. دليل اين كمى هزينه به جهت آن است كه براى پرورش آن هيچ‌گونه سرمايه‌گذارى نياز ندارد، بلكه پرورش آن فقط نياز به سرمايه دارد.
امروزه، به خاطر رشد روزافزون جمعيّت در دنيا و نياز فراوان به مواد پروتئينى، صنايع ماهيگيرى پيشرفت كرده است. كشورهايى مانند چين، ژاپن و كشورهاى اسكانديناوى، علاوه بر رفع نيازهاى جامعه خود، بخش عظيمى از اين ماده غذايى را به كشورهاى ديگر صادر مى‌كنند.
صيد ماهى به عنوان يكى از منابع ثروتى ايران محسوب مى‌گردد كه از زمانهاى بسيار قديم در سواحل درياى خزر و خليج فارس معمول بوده است، ولى صيادان از هيچ‌گونه تشكيلاتى برخوردار نبودند تا اينكه در سال ١٢٤٧ اولين امتياز بهره‌بردارى از شيلات ايران به شخصى به نام «اسپان مارتينيويچ ليانازف» واگذار شد و سپس دولت ايران در سال ١٣٣١ با لغو اين امتياز بطور رسمى با تشكيل «شركت سهامى شيلات ايران» بهره‌بردارى از شيلات را به عهده گرفت.
مراكز ماهيگيرى ايران، بيشتر در درياى خزر و درياى عمان و خليج فارس است.
الف- ماهيگيرى در درياى خزر حوزه‌هاى آستارا، بندر انزلى، بندر حسن‌كياده، بابلسر و حوزه بندر تركمن از بنادر عمده صيد ماهى در درياى خزر محسوب مى‌شود. در درياى خزر حدود صد نوع ماهى يافت مى‌شود كه در حال حاضر تنها از پانزده تا بيست نوع آنها بهره‌گيرى مى‌شود.
ماهيهاى درياى خزر به دو دسته تقسيم مى‌شوند:
١- ماهى فلس دار: ماهى سفيد، سوف، كفال، كپور، سس، سيم، اردك‌ماهى، كليكا، ريزه، كولى، شالوكى و آزاد، جزو اين دسته مى‌باشند. رشد آنها در حدود چهار