فاصله زيادى در عمق زمين قرار گرفته و امكان استفاده از آن نيست.
سرزمينهاى‌ساحلى جنوب‌شرقى كشور دركنار درياى‌عمان و بخشهاى پست ساحلى خليج فارس از ديگر نقاط كم جمعيّت كشور هستند. اين نواحى، جمعيّت زيادى ندارد.
كمبود نزولات جوى و شورى آبهاى سطحى از فعاليّت كشاورزى در اين مناطق كاسته و تنها در برخى از نواحى كه خاك مساعد داشته و سفره آبهاى زيرزمينى در سطح قابل استفاده‌اى قرار گرفته، فعاليّت كشاورزى رونق دارد و جمعيّتى را به خود مشغول داشته است.
ج- سرزمينهاى با جمعيت متعادل:
جلگه خوزستان، استان فارس، بخش شمال شرقى استان خراسان و سرزمينهاى واقع بين دو رشته كوه البرز و زاگرس، داراى جمعيّت متعادل مى‌باشند. جلگه خوزستان به علّت موقعيّت خاص طبيعى كه از بارشهاى جوّى كافى برخوردار نيست، حفظ جمعيّت متعادل خويش را مديون ذخاير عظيم نفت و گاز مى‌باشد. امّا تعادل جمعيّت در استان فارس اغلب به خاطر خاكهاى حاصلخيز، دشتهاى وسيع و حاصلخيز، باران و آب كافى است. بخش شمال شرقى استان خراسان نيز وضعيّتى مشابه استان فارس دارد.
جدول صفحه بعد، تراكم و پراكندگى جمعيّت ايران را به تفكيك استان در سالهاى ١٣٥٥ و ١٣٦٥ نشان مى‌دهد. «١»