ارزيابى تراكم و پراكندگى جمعيّت‌ از بررسى تراكم و پراكندگى جمعيت و نوع استقرار آنها چنين نتيجه مى‌شود:
١- طبق جدول تراكم نسبى جمعيّت در سال ١٣٦٥، اختلاف فاحشى بين مناطق كشور مشاهده مى‌شود. حداكثر تراكم جمعيت در استان تهران در اين سال (١٣٦٥)، ٣٠٠ نفر در هر كيلومتر مربع و حداقل تراكم جمعيت در استان سمنان ٦/ ٤ نفر در كيلومتر مربع بوده است. اين رقم به ما هشدار مى‌دهد كه اين طرز استقرار و سكونت، مشكلاتى را از نظر تأمين تجهيزات اوليه و تأسيسات و هزينه‌هاى عمرانى براى دولت ايجاد مى‌كند و بايد هر چه زودتر براى آن چاره‌اى انديشيده شود.
٢- عدم توزيع مطلوب جمعيّت در همه نقاط كشور، موجب استفاده غير صحيح از آب و خاك كشور شده است كه در كل به اقتصاد ايران لطمه‌اى نگران كننده وارد مى‌كند و نيز موجب شده است، زمينهايى كه بايد وجب به وجب آن مورد بهره‌بردارى قرار گيرد به صورت لم يزرع باقى بماند.
توزيع جمعيّت در مناطق شهرى، روستايى و عشايرى‌ الف- مناطق شهرى:
شهرنشينى «١» در ايران آثار نامطلوبى در توازن جمعيّت در مناطق گوناگون آن گذاشته است. شهرنشينى در ايران به سابقه كهن تشكيل دولت برمى‌گردد. «٢» توسعه شهرنشينى در قرون اخير با انتخاب شهر اصفهان به عنوان، پايتخت ايران در سال ٩٧٧ ه. ش توسط شاه عباس صفوى، توسعه فزاينده‌اى يافت، بطورى كه در سال ١١٧٩ على رغم يك دوره طولانى انحطاط اقتصادى، جمعيّت شهر نشين كشور به ٨٠٠ هزار نفر رسيد كه اين‌