ب- روشهاى دامپرورى در ايران:
دامپرورى در ايران به سه روش متحرك (عشايرى)، روستايى و پيشرفته صورت مى‌گيرد:
١- دامدارى متحرك (عشايرى)
اين نوع دامپرورى از گذشته‌هاى بسيار دور در ايران معمول بوده است. هم اكنون نيز بيشتر دامدارى ايران، به روش عشايرى و متحرك صورت مى‌گيرد. در اين روش با بهره‌گيرى از مناطق ييلاقى و قشلاقى به چراى دامها مى‌پردازند و بندرت به تغذيه دستى اقدام مى‌كنند.
دامها در زمستانها در ارتفاعات پست و جلگه‌اى (گرمسيرى) و در تابستانها در نواحى مرتفع (سردسيرى) نگهدارى مى‌شوند تا از مراتع اين مكانها بهره كافى ببرند. «١» زندگى و دامپرورى كوچ نشينهاى كوههاى زاگرس در استانهاى چهارمحال بختيارى، فارس، كهكيلويه و بوير احمد، لرستان و ايلام و نيز در شمال خراسان از نوع دامدارى متحرك مى‌باشد.
مردم عشاير همراه گله‌هاى خود، در چادرها و خيمه‌ها زندگى مى‌كنند و به سنتهاى قومى وفادارند.
بهره‌بردارى از دامپرورى متحرك به بارش سالانه و رشد علوفه بيابانى بستگى دارد؛ در مواقع خشكسالى، سرما و بيمارى، تلفات سنگينى به دامهاى عشاير وارد مى‌شود.
عشاير علاوه بر توليدات دامى، در مواقع گوناگون جهت دفاع از كشور در مقابل هجوم بيگانگان به پا خاسته‌اند كه مجاهدتهاى آنها را در جنگ تحميلى عراق عليه ايران و دادن شهداى گرانقدر نمى‌توان ناديده گرفت.
٢- دامدارى روستايى‌ اين شكل از دامدارى در روستاها و دهات ايران به چشم مى‌خورد. بيشتر خانواده‌هاى روستايى، مقيد به پرورش چند گوسفند و گاو مى‌باشند.
طريقه دامدارى روستايى بدين گونه است كه در روز آنها را براى تعليف به مزارع برده و شامگاهان به روستا باز مى‌گردانند. در ضمن، روستاييان براى تغذيه دامها از