منابع مالى و تهيه ارز جهت رشد اقتصادى به طور عمده از طريق صدور محصولات كشاورزى صورت مى‌پذيرد. بدين ترتيب، با درآمد حاصل از اين بخش، افزايش درآمد ملّى، امكان توسعه ساير بخشهاى اقتصادى فراهم مى‌گردد.
اهميّت بخش كشاورزى از يك سو و رشد سريع جمعيّت از سوى ديگر، ايران را متوجه رشد و شكوفايى اين بخش كرده تا از اين رهگذر از وابستگى اقتصادى به كشورهاى بيگانه، رهايى يابد.
سابقه كشاورزى در كشورهاى پيشرفته‌ با مرورى بر روند رشد و توسعه كشاورزى در كشورهاى پيشرفته نظير ژاپن، انگليس و فرانسه روشن مى‌شود كه اين ممالك قبل از انقلاب صنعتى، دست به انقلاب كشاورزى زده‌اند و توسعه اين بخش، عاملى جهت رشد صنايع شده است. بخش كشاورزى در مرحله بعدى، نيروى كار ارزان را براى صنايع فراهم ساخت. مهاجرتهاى وسيع اجبارى و گاه داوطلبانه از روستا به شهرهاى نوبنياد، تأمين كننده نيروى انسانى مورد نياز در بخش صنعت بود، حتّى‌ در مواردى، براى كار اجبارى در كارخانه‌ها، از مجازات اعدام براى به اصطلاح ولگردان استفاده شد. اين حركت بارها در انگليس مشاهده شد. «١» برخى از كشورهاى ديگر، مانند ژاپن، با صدور محصولات كشاورزى توانستند ارز لازم جهت خريد كارخانجات صنعتى را فراهم كنند. تعيين قيمت ارزان توليدات كشاورزى، در مقابل، بالا بودن ارزش كالاهاى صنعتى و مصرفى روستاييان، در جغرافياى سياسى و اقتصادى ايران ١٢٤ ١ - غلات(گندم، برنج، جو و ذرت) گندم:
ص : ١٢١ يافت مالياتهاى سنگين از آنان و مصرف در بخش صنعتى از جمله راههاى ديگرى بود كه در جهت رشد صنايع داخلى به كار گرفته شد.
رشد و شكوفايى صنعت، به نوبه خود، بارورى هر چه بيشتر محصولات كشاورزى را در پى داشت. «٢»