رقم در مقابل كل جمعيت ايران (٥ ميليون نفر) رقم قابل ملاحظه‌اى بود. «١» جمعيّت كشور در سال ١٣٠٠ ه. ش در حدود ٧/ ٩ ميليون نفر تخمين زده مى‌شد كه در حدود ٢٨ درصد از كل اين جمعيّت يعنى ٧/ ٢ ميليون نفر در شهرها ساكن بوده‌اند، ولى بر پايه سرشمارى ١٣٦٥ ه. ش اين رقم بحدود ٢٧ ميليون نفر از جمعيت ٠١٠/ ٤٤٥/ ٤٩ نفرى كشور رسيد كه بيش از ٥٤ درصد از كل جمعيّت ايران را شامل مى‌شود. «٢» آمار شهرنشينى در بعضى از شهرهاى ايران به صورت فاجعه آميزى در آمده است، شهرى مانند تهران كه در حدود ٢٠٠ سال قبل توسط آغامحمدخان قاجار به پايتختى انتخاب شد، «٣» در حدود پنجاه هزار نفر جمعيّت و در سال ١٣١٨ ه. ش حدود پانصد هزار نفر و در سال ١٣٦٥ ه. ش ٦٠٢٢٠٧٩ نفر را در خود جاى داده كه حدود ٢٥ درصد جمعيّت شهرى كشور مى‌شود و داراى تراكمى برابر ٧٤٣/ ١٠ نفر در هر كيلومتر مى‌باشد. «٤» ب- مناطق روستايى:
از زمانهاى بسيار دور با توجه به ويژگى خاص سرزمين ايران، هر جا كه داراى زمين قابل كشت، آب شيرين كافى و امكان حفر قنات بود، كم‌كم به صورت روستانشينى درآمد و تمركز جمعيّت روستايى را به وجود آورد. متأسفانه در دهه‌هاى اخير عواملى دست به دست هم داده، سيل جمعيّت را از روستا به شهرها كشانده و صدها روستا در ايران را خالى از سكنه كرده است.
روستا نشينى امروزه با توجه به سرشمارى سال ١٣٦٥ سير نزولى دارد. در مهرماه ١٣٦٥ تعداد آباديهاى كشور ١٠٨/ ١٠٤ پارچه برآورد شد كه از اين تعداد ٧٩٨/ ٣٨ پارچه خالى از سكنه مى‌باشد. از ٣١٠/ ٦٥ پارچه آبادى مسكونى تنها ٨٨٥/ ٣٥ واحد