كوههاى غربى و جنوبى‌ امتداد اين ناحيه كوهستانى (كردستان جنوبى) از جنوب مريوان در مرز ايران و عراق شروع شده و تا مرز پاكستان گسترش پيدا كرده است. در غرب اين نواحى، كوههاى زاگرس و در شرق آن، كوههاى مكران واقع شده كه از تنگه هرمز شروع شده و تا بلوچستان ادامه دارد. بلندترين قله اين رشته كوهها، قله «دنا» در استان فارس است كه در جنوب شرقى با ارتفاع حدود ٥٢٠٠ متر بعد از دماوند، بلندترين قله ايران محسوب مى‌شود. ارتفاع اين رشته كوهها از شمال به جنوب كاهش مى‌يابد.
كوههاى شرقى‌ كوههاى شرقى، شامل كوههاى سيستان و بلوچستان است كه در امتداد شمال شرقى به جنوب شرقى كشيده شده و به صورت پراكنده، تمام مشرق ايران را در بر گرفته است.
بلندترين قله در اين ناحيه «تفتان» نام دارد كه داراى ٤٠٤٢ متر ارتفاع مى‌باشد. «پلنگ كوه» كه بر دشت سيستان اشراف دارد، جزو كوههاى مهم مناطق كوهستانى در شرق ايران است.
كوههاى مركزى‌ كوههاى مركزى ايران از تعدادى ارتفاعات غير منقطع، به صورت رشته مانندى، در جهت شمال غربى به جنوب شرقى از حوالى كاشان تا ارتفاعات مركزى بلوچستان ادامه دارد. از كوههاى مهم اين نواحى مى‌توان كوه «كركس» در جنوب كاشان را نام برد كه داراى ٤٢١٦ متر ارتفاع است.
مزايا و معايب كوهستانها كوههاى مركزى و جنوبى ايران در بهبود آب و هواى كشور نقش مهمّى دارند؛ بعلاوه، كوهستانى بودن ايران باعث تنوع در منابع معدنى گرديده كه از مزاياى اين كوهها به شمار مى‌آيد.
جلوگيرى ابرهاى باران زا به داخل نواحى مركزى ايران توسط رشته كوههاى شمالى و عدم نفوذ رطوبت مطلوب مديترانه‌اى به نواحى داخلى ايران توسط كوههاى غربى از معايب اين كوهها محسوب مى‌شود.