كفايت مصارف داخلى را در واحدهاى بزرگ مرغدارى و دامدارى نداشته و هر سال مقادير قابل توجهى از آن وارد كشور مى‌شود.
٢- حبوبات، سبزى و ميوه‌ حبوبات شامل لوبيا، عدس، ماش، باقلا و غيره مى‌باشد كه در تمام كشور كم و بيش كشت مى‌شود. سبزيجات مانند كاهو، اسفناج، سير، پياز، هويج، گوجه فرنگى، تره، جعفرى، نعناع و غيره، با توجه به تنوع آب و هوا در كشور، در بيشترِ فصلهاى سال، قابل كشت و بهره‌بردارى است.
به خاطر شرايط آب و هواى كشور، جنس خاك و وسعت ايران، انواع گوناگون ميوه به عمل مى‌آيد كه عمده‌ترين آنها به شرح زير است:
پرتقال، نارنگى، سيب، زردآلو، بادام، قيسى، گلابى، آلو، گيلاس، شليل، انجير، انار، آلبالو، توت، به، ازگيل.
طبق آمار ارائه شده، حدود هفتصد هزار هكتار اراضى ايران را درختان ميوه پوشانده كه محصول آن دو ميليون تن برآورد مى‌شود.
سطح زير كشت سيب‌زمينى در سال ١٣٧٠ حدود ١٥٤ هزار هكتار و ميزان توليد آن ١٨٢٩ هزار تن و سطح زير كشت حبوبات ٩١٢ هزار هكتار و ميزان توليد آن ٤٨٣ هزارتن بوده است. «١» ب- نباتات و گياهان عمده صنعتى:
پنبه‌ پنبه از جمله كالاهاى استراتژيكى محسوب مى‌شود كه داراى مصارف گوناگونى است. از الياف پنبه ماده اوليه صنايع نساجى، از پنبه دانه ماده اوليه صنايع توليد كننده روغن گياهى، از كنجاله پنبه در دامداريها و از ساقه بوته پنبه به عنوان مواد اوليه صنايع چوب استفاده مى‌شود. از الياف پنبه به دست آمده در واحدهاى مختلف پتوبافى، حوله بافى، فرش ماشينى، قاليبافى، كشبافى، ريسندگى، نساجى و ... استفاده مى‌شود.
كشت پنبه در ايران به سالهاى قبل از ميلاد برمى‌گردد كه در گذشته به «پشم سفيد»