بعد از پذيرش اسلام توسط ايرانيان، زبان عربى تأثيرات زيادى در زبان فارسى بر جاى گذاشت. در اين مورد هم در قانون اساسى جمهورى اسلامى آمده است:
«از آنجا كه زبان قرآن و علوم و معارف اسلامى عربى است و ادبيات فارسى كاملًا با آن آميخته است. اين زبان بايد پس از دوره ابتدايى تا پايان دوره متوسطه در همه كلاسها و در همه رشته‌ها تدريس شود.» «١» در ايران علاوه بر زبان فارسى، لهجه‌هاى محلّى نيز وجود دارد كه از جمله آنها مى‌توان از لهجه‌هاى شمالى (گيلكى، تالشى، ديلمى، مازندرانى، گرگانى)، لهجه‌هاى شرقى (خراسانى، بلوچى)، لهجه‌هاى غربى (كردى، لرى، بختيارى)، لهجه‌هاى جنوبى (كرانه‌اى، عربى، لارى، لهجه‌هاى مركزى (قمى، كاشانى، نطنزى، يزدى، جوشقانى، خوانسارى، آشتيانى، گلپايگانى) نام برد.
ج- مذهب‌ از جمله عوامل مهّم «تأليف قلوب» بين مردم كه در يك اجتماع زندگى مى‌كنند، دين و اعتقادات مذهبى آنان است.
دين مجموعه عقايد مقبول در باب روابط انسان با مبدأ وجود وى و التزام بر سلوك و رفتار بر مقتضاى آن عقايد است و مسلمانان دين را عبارت از مجموعه قواعد و اصولى مى‌دانند كه انسان را به پروردگار نزديك مى‌كنند. «٢» مذهب به طريقه‌اى خاص در فهم مسائل اعتقادى گفته مى‌شود. در اصطلاح فقهى مذهب عبارت است از استنباط احكام كلى و فرعى از ظاهر كتاب و سنت. «٣» بيشتر مردم ايران قبل از ورود اسلام به اين سرزمين پيرو آيين زردشت بودند. مؤسس آن، «زردشت»، دانشمند ايرانى و آيين آن مزداپرستى (خداى نيكى) بود. اين آيين حدود يازده قرن در ايران رواج داشت. كتاب آسمانى زردشتيان «اوستا» نام دارد كه در بين‌