پيوندهاى اجتماعى‌ الف- خط:
آنچه كه امروزه به عنوان خط رايج ايرانى مطرح است، خط شكسته نستعليق است كه شباهت زيادى به خط پهلوى و اوستايى دارد. البته ايرانيها قبل از حمله اعراب به ايران از سه نوع خط در دورانهاى مختلف استفاده مى‌كردند كه عبارت بودند از: خط ميخى در زمان هخامنشى، خط پهلوى در زمان اشكانيان و خط اوستايى كه براساس خط پهلوى تنظيم شده بود. بعد از تسلط اعراب، آنها خط خود را در ايران ترويج كردند، تا اينكه خط جديد فارسى كه برگرفته از خط عربى بود به نام خط شكسته نستعليق جايگزين خطوط گذشته اين مرز و بوم شد. «١» ب- زبان:
زبان كه لهجه و تكلّم مخصوص در هر امّت و طايفه‌اى است، نقش قابل ملاحظه‌اى در پيوند اجتماعى يك كشور دارد و از عوامل اساسى در وحدت سياسى به شمار مى‌آيد. زبان در ايران در زمانهاى گوناگون دچار تحولات زيادى شده است. روزگارى در اين كشور زبان پارسى مورد تكلّم قرار مى‌گرفت. بعدها زبان پهلوى با تغييراتى كه در آن به وجود آمد، به صورت «پارسى درى» «٢» در آمد كه امروزه از آن به زبان فارسى تعبير مى‌شود و به عنوان زبان مسلط كشور مطرح است. «٣» در قانون اساسى جمهورى اسلامى‌ايران درباره زبان و خط رسمى‌ايران چنين‌آمده است:
«زبان و خط رسمى و مشترك ايران فارسى است. اسناد و مكاتبات و متون رسمى و كتب درسى بايد با اين زبان و خط باشد ولى استفاده از زبانهاى محلى و قومى در مطبوعات و رسانه‌هاى گروهى و تدريس ادبيات آنها در مدارس، در كنار زبان فارسى آزاد است.» «٤»