خلاصه‌ تقسيمات كشورى، تقسيم يك سرزمين به واحدهاى كوچكتر است. از آنجا كه تقسيمات كشورى، امروزه جايگاه خاصى در برنامه‌ريزى اقتصادى، سياسى و اجتماعى پيدا كرده كشورها سعى مى‌كنند كه با چنين تقسيماتى بتوانند جامعه را بهتر اداره كنند. تقسيمات كشورى عامل مؤثرى در جهت كشف استعدادهاى طبيعى، انسانى و اقتصادى يك جامعه مى‌باشد.
نخستين تقسيمات كشورى ايران به معناى امروزى در سال ١٢٨٦ ه. ش در قالب اصل سوّم متمم قانون اساسى شكل گرفت كه ايران را به چند ايالت و هر ايالت را به چند ولايت تقسيم كرد كه در رأس هر ايالت يك نفر حاكم بود. ايران در سال ١٣٧٢، با توسعه شهرنشينى و رشد جمعيّت، داراى ٢٧ استان، ٤٩٩ شهر، ٢١٥ شهرستان، ٥٨٦ بخش و ٢٠٠١ دهستان مى‌باشد.
استان تهران، مركزى، گيلان، مازندران، آذربايجان شرقى، آذربايجان غربى، اردبيل، كرمانشاه، خوزستان، فارس، كرمان، خراسان، اصفهان، سيستان و بلوچستان، كردستان، همدان، چهارمحال و بختيارى، لرستان، ايلام، كهگيلويه و بويراحمد، بوشهر، زنجان، سمنان، يزد، هرمزگان، قم و قزوين، ٢٧ استان كشورمان مى‌باشد.
پرسش‌ ١- تقسيمات كشورى چه مزايايى دارد؟
٢- سابقه تقسيمات كشورى در ايران را بنويسيد.
٣- از چه زمانى ايران به صورت استان و شهرستان تقسيم شده است؟
٤- استان تهران از نظر اقتصادى چه اهميّتى دارد؟
٥- پنج استان صنعتى كشور را نام ببريد.