درس چهارم: تقسيمات كشورى‌ تقسيمات كشورى از مهمترين مسائلى است كه به منظور برنامه‌ريزى و اداره بهتر صورت مى‌گيرد. هدف از تقسيمات كشورى، تقسيم يك مملكت به واحدهاى كوچكتر است، بطورى كه اين واحدها هر چه آسانتر مورد مطالعه قرار گيرند تا برنامه‌ريزى صحيح در سطح كشور، استان، شهر و بخش صورت گيرد.
سياست تقسيمات كشورى، ريشه جعرافيايى دارد، زيرا هر منطقه‌اى به دليل خصوصيّات جغرافيايى خود، اعم از طبيعى، انسانى و اقتصادى، داراى استعدادها، نيازها و امكانات خاصى مى‌باشد كه شناخت دقيق آنها نيازمند بررسيهاى جزئى‌تر آن كشور است. «١» تقسيمات كشورى بر اساس شرايط زيست محيطى، تعداد جمعيّت، نوع زندگى، زبان، مقتضيات سياسى و ملاحظات نژادى و قومى صورت گيرد.
سابقه تقسيمات كشورى در ايران‌ تقسيمات كشورى در ايران از سده پنجم قبل از ميلاد، با تأسيس دولت هخامنشى در سراسر فلات ايران آغاز شد. نخستين تقسيمات سياسى در زمان داريوش اول انجام گرفت. قلمرو ايران در آن زمان، بسيار وسيع و شامل تمامى فلات ايران و جلگه بين‌النهرين با آسياى صغير، قسمت شرقى شبه جزيره نبل در غرب ايران، قسمت بيشتر