ايران و عراق در مورد مرزها همواره اختلافاتى داشته‌اند. در سال ١٩١٣ به موجب پروتكل اسلامبول براى اولين بار خط تالوگ به طول پنج كيلومتر (مقابل آبادان) در معاهده گنجانده شد، ولى عراق به اين هم پايبند نبود، از اين رو ايران آن را ملغى كرد. «١» عهدنامه مرزى سال ١٩٣٧ (١٣١٦ ه. ش) با فشار انگليس بر ايران، بين ايران و عراق به امضا رسيد. هدف انگليس از تحميل فشار به دولت ايران، از بين بردن هرگونه مانعى براى امضاى پيمان سعدآباد بود؛ زيرا بعد از چهار روز از امضاى اين عهدنامه، پيمان سعدآباد به امضا رسيد. به موجب اين پيمان ١ چهار كشور افغانستان، تركيه، ايران، عراق متعهد شده بودند كه در امور داخلى يكديگر مداخله نكرده و در كليه اختلافهاى بين‌المللى با يكديگر مشورت كنند، هيچ گونه عمليات تجاوزگرانه عليه يكديگر انجام ندهند و اختلافات خود را از طريق مسالمت آميز حل نمايند «٢» اين پيمان از طرف دولتمردان عراق همواره ناديده گرفته مى‌شد كه آخرين آن، ناديده گرفتن قرارداد سال ١٩٧٥ الجزاير توسط صدام حسين رئيس رژيم بعثى عراق بود كه با پاره كردن آن در سال ١٣٥٩ به خاك ميهن اسلامى ايران تجاوز كرد. سرانجام با مقاومت دليرانه ملت ايران در طول هشت سال دفاع مقدس، روبرو گرديد. پس از پايان جنگ، عراق كه در تجاوز خود عليه ايران ناكام مانده و به اهداف خود نرسيده بود به كويت حمله كرد تا بتواند گوشه‌اى از شكست‌هاى خود در جنگ عليه ايران را بپوشاند به همين جهت در سال ١٣٦٩ مجدداً به قرارداد ١٩٧٥ الجزاير گردن نهاد.