مبالغ زيادى ارز جهت تهيه مواد اوليه اين صنايع به خارج پرداخت مى‌شود. وابستگى اين صنايع تا آنجاست كه حدود ٩٠ درصد از ماشين‌آلات و قطعات و حدود ٥٧ درصد از مواد اوليه آن از خارج تأمين مى‌شود.
٤- رشد اين صنايع در راستاى ضربه‌زدن به خودكفايى كشاورزى ايران صورت گرفت و موجب تخريب بخش كشاورزى و رشد بخش خدمات در داخل كشور شد.
٥- توزيع اين نوع كارخانه‌ها از نظر جغرافيايى غير عادلانه بود. رژيم گذشته با تمركز آنها در اطراف شهرهاى بزرگ مانند تهران به مهاجرت روستاييان به اين شهرها كمك كرد.
٦- از خصوصيّات مهم اين صنعت، وابستگى شديد آنها به درآمدهاى حاصل از فروش نفت است. براى راه‌اندازى و توليدات اين كارخانجات بايد ساليانه مبالغ زيادى ارز، از فروش نفت به اين بخش اختصاص يابد. بنابراين، بايد در ايجاد صنايع سبك، به صنايعى كه مواد اوليه آنها در داخل فراهم مى‌گردد، اولويت داده شود.
انواع صنايع سبك‌ صنايع سبك ايران از نظر نوع محصول به دسته‌هاى زير تقسيم مى‌شود:
الف- صنايع مواد غذايى:
ايجاد صنايع غذايى با استفاده از تكنولوژى مدرن از جمله اقدامات شايسته‌اى است كه بايد توسط هر نظامى مورد توجه قرار گيرد. احداث سيلوها، سردخانه‌ها، كنسرو كردن مواد غذايى، نقش مؤثرى در نگهدارى آذوقه مردم به مدّت طولانى و جلوگيرى از قحطى و كمبود اين مواد دارد. منظور از صنايع غذايى صنايع قندسازى، چاى، آرد، برنج، تهيه خشكبار، كنسرو و تهيه روغن نباتى است.
١- صنايع قند و شكر صنعت قند در ايران سابقه طولانى دارد. تاريخ كشت نيشكر در خوزستان از قدمت زيادى برخوردار است كه توسط كارگاههاى محلّى قند تهيه مى‌شد. اولين كارخانه مدرن قندسازى در سال ١٢٧٣ ه. ش توسط يك شركت بلژيكى در كهريزك تهران راه‌اندازى شد. بعد از مدتى به علت واردات و عدم حمايت از اين كارخانه، فعاليت آن‌