جهت توليد شراب پرداختند. با اين حركت استعمار، كشورهاى در حال توسعه، نه تنها خودكفايى مواد غذايى و ساير توليدات كشاورزى خود را از دست دادند، بلكه بنابر طرحهاى استعمارى در زمره وارد كنندگان اصلى مواد غذايى از كشورهاى صنعتى قرار گرفتند. «١» آمار ارائه شده از واردات كشورهاى در حال توسعه، نيازهاى روزافزون آنها را به واردات مواد غذايى نشان مى‌دهد. در بين سالهاى ١٩٦٠- ١٩٦١ م واردات كشورهاى در حال توسعه حدود بيست ميليون تن، در اوايل دهه سال ١٩٧٠ م بيش از پنجاه ميليون تن و در سالهاى ١٩٧٩- ١٩٧٨ حدود هشتاد ميليون تن بوده است. «٢» استعمار با از بين بردن بخش كشاورزى و صنايع دستىِ كشورهاى در حال توسعه و فروش تكنولوژى وابسته و مواد غذايى، توانست وابستگى شديد اين كشورها را به كشاورزى و صنعت خود ايجاد كند و با اين ترفند، كليه فعاليتهاى اقتصادى آنها را تحت تأثير مستقيم خود قرار دهد.
واكنش كشورهاى در حال توسعه، در مقابل حمله‌هاى ناجوانمردانه اقتصادى كشورهاى صنعتى متفاوت بوده است. برخى از اين كشورها مانند هندوستان، با ايجاد وحدت بين دو بخش صنعت و كشاورزى توانسته به موفقيتهاى چشمگيرى نايل آيد. اين كشور علاوه بر تأمين نيازهاى غذايى بيش از هشتصد ميليون نفر جمعيّت، تا اندازه‌اى فقر عمومى و گرسنگى را از ميان برده است. اصلاحات در زمينه كشاورزى آن‌قدر اهميّت پيدا كرد كه به «انقلاب سبز» شهرت يافت. «٣» گروه ديگرى از كشورها از استراتژى صنعتى شدن حمايت كردند كه ايران از جمله اين كشورها بوده است؛ ولى تجربه نشان داد كه در پيش گرفتن چنين سياستى نه تنها باعث رشد صنعت نشده، بلكه كشورى كه خود از صادر كنندگان مواد غذايى بود به وارد كننده عمده محصولات كشاورزى تبديل شد.