از امام باقر (ع) نقل شده كه امير مؤمنان هميشه مى‌فرمود: به خدا سوگند، اگر حمزه و جعفر زنده بودند فلانى آرزوى خلافت نمى‌كرد، ولى چه كنم كه گرفتار عقيل و عباس شده‌ام. «١» روزى در حضور امام باقر (ع) سخن از حوادثى كه پس از پيامبر (ص) بر على (ع) گذشت به ميان آمد، يكى از حاضران پرسيد: خداوند شما را خير دهد، پس عزت و جلال بنى‌هاشم و فزونى آنان چه شد؟ امام باقر (ع) در پاسخ فرمود: مگر از بنى هاشم كسى باقى مانده بود؟ جعفر و حمزه كه به شهادت رسيده و دو مرد ناتوان، عباس و عقيل، بر جاى مانده بودند. به خدا سوگند، اگر حمزه و جعفر در آن زمان حضور داشتند، هرگز آن دو به خلافت نمى‌رسيدند و اگر حمزه و جعفر زنده بودند تا پاى جان در راه آرمانهاى خود جانفشانى مى‌كردند. «٢» امام حسين (ع) نيز در كربلا چندين بار از حمزه و جعفر ياد نمود. در لحظه‌هاى آخر زندگانى آن حضرت، طفلى از فرزندان امام حسن (ع) دوان دوان به طرف آن حضرت آمد. وقتى به عمويش رسيد، ديد كه يكى از دشمنان شمشيرش را بلند ك اسوه‌هاى فرماندهى ٧٤ تعقيب مهاجران ص : ٧٤ رده و مى‌خواهد بر سر آن حضرت فرود آورد. آن كودك دست خود را سپر عمويش كرد و دستش قطع شد. امام (ع) او را به سينه گرفت و به او فرمود: برادر زاده‌ام، بر آنچه به تو رسيده است، در انتظار پاداش خداوند باش. پروردگارت تو را به پدران بزرگوارت رسول خدا (ص) و حمزه و على (ع) و جعفر و حسن (ع) خواهد رساند. «٣» بر مزار شهيد تربت بر شهيد پيشوايان اسلام همانگونه كه بر بزرگداشت شهدا و زنده نگاهداشتن خاطره آنان تأكيد مى‌كردند، به زيارت تربت پاك آن جانبازان راه حق نيز سفارش مى‌نمودند، به تعبير