اسوههاى فرماندهى
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

اسوههاى فرماندهى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٥

و احساسات و عواطف خويشاوندى ذرهّ‌اى در صلابت ايمان وى خدشه وارد نمى‌ساخت.
يكى از كسانى را كه حمزه در احد به قتل رساند، ارطاة بن شُرَحْبيِلْ بن هاشم، يكى از پرچمداران سپاه قريش بود. «١» آرى، در اسلام، همه پيوندها و رابطه‌ها جز پيوند عقيده و ايمان فرو مى‌ريزد.
وصيت به زيد هنگامى كه رسول خدا (ص) ميان مسلمانان عقد برادرى برقرار مى‌كرد، حمزه و زيد بن حارثه «٢» را برادر خواند. «٣» هر چند اين پيوندها بر اين اساس بود كه ميان مهاجران و انصار اتحاد و پيوستگى ايجاد شود و آنان بيش از پيش به يكديگر نزديك شوند، اما اين مورد يكى‌از موارد استثنايى است كه ميان دو مهاجر عقد برادرى برقرارشده است. مانند عقد اخوت ميان خود پيامبر (ص) و على (ع) كه اين‌چنين است.
عقد برادرى ميان حمزه و زيد تا بدانجا پيش رفت كه حمزه در روز احُد، زيد را وصىّ خود قرار داد و از وى خواست كه پس از او به وصيت‌هايش جامه عمل بپوشد. «٤» در سال هفتم هجرى وقتى عماره، دختر حمزه، در مكه تنها مانده بود، يكى از كسانى كه خواهان سرپرستى عماره بودند، زيد بود كه دليل اين اقدام را برادرخواندگى‌اش با حمزه و وصايتش به وى مى دانست. پيامبر (ص) نيز فضايل او را ستود و به او فرمود: «اى زيد تو ياور خدا و پيامبرش هستى»، ولى بنا به دلايلى، اين مهم را به جعفر بن ابى طالب سپرد. «٥»