اسوههاى فرماندهى
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

اسوههاى فرماندهى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٠

بود، نه پر مو و نه كم مو، و چشمانى فراخ و ابروهايى پيوسته داشت. «١» نقش مقداد در جنگ بدر عبداللّه بن مسعود، صحابى بزرگ پيامبر، در باره نقش مقداد در جنگ بدر مى‌گويد:
شاهد مقام و موقعيتى از مقداد بودم كه اگر آن موقعيت را من داشتم، نزد من محبوب‌تر بود از آنكه تمام دنيا مال من باشد! «٢» پيش از بروز جنگ بدر، پيامبر (ص) و يارانش براى مقابله با كاروان تجارى قريش كه از شام به مكه رهسپار بود، به دشت بدر رسيدند، ولى خبر رسيد كه كاروان از بى‌راهه به سوى مكه شتافته است. همچنين مسلمانان آگاه شدند كه سپاهى بزرگ و مجهز، از مكه براى نجات كاروان به راه افتاده و نزديك است به دشت بدر برسد. تعداد سپاه اسلام ٣١٣ نفر بود كه آن هم براى مقابله با يك كاروان و تعدادى محافظ خود را آماده كرده بودند نه براى پيكار با صدها جنگجوى سواره كه با كينه‌ورزى و غرور و تكبر به جنگ مسلمانان آمده بودند.
آرى، آن روز تعداد مسلمانان كم بود و پيش از آن نيز در هيچ جنگى شركت نكرده بودند.
در اين بحران پيش آمده، پيامبر اكرم (ص) براى آنكه ايمان كسانى را كه با او بودند آزمايش كند و از استعداد و توان رزمى‌شان آگاهى يابد، شوراى نظامى تشكيل داد و از ياران خود نظرخواهى كرد. عمر چنين گفت: اى رسول خدا، به خدا قسم، اين قريش است و از آنگاه كه عزيز شده هيچ‌گاه خوار نشده است و به خدا، از وقتى كه كافر شده ايمان نياورده است و به خدا، هرگز عزتش را از دست نمى‌دهد و با شدّت خواهد جنگيد! تو هم بايد در خور آن و با كمال ساز و برگ جنگ نمايى. «٣» در اين هنگام مقداد برخاست و در سخنانى حماسى، گفت:
اى رسول خدا، هر آنچه خدا امر كرده اجرا كن كه ما همراه توييم. به خدا سوگند، ما هرگز سخنى را كه بنى اسراييل به موسى گفتند به شما نمى‌گوييم كه «تو و خدايت برويد جنگ كنيد و ما اينجا نشسته‌ايم» بلكه مى‌گوييم به كمك پروردگارت جنگ كن، ما نيز به همراه شما خواهم جنگيد.
پيامبر اكرم (ص) براى مقداد آرزوى خير و دعا كرد. «٤»