وجود يك كنيز مانند ثويبه در خانه ابولهب، اين امكان را به نوزادان بنى هاشم مى‌داد كه تا زمان يافتن دايه‌اى مناسب بتوانند به طور موقّت از شير او تغذيه كنند. از اين رو تنى چند از اولاد عبدالمطّلب از جمله حمزه، و نيز محمد (ص) از ثويبه شير نوشيدند. «١» ثويبه از شير فرزند خود، مسروح، محمد (ص) را شير داده بود و اگر حمزه نيز از شير همين فرزند نوشيده باشد- چنانكه برخى گفته‌اند- حمزه فقط دو سال از آن حضرت بزرگ‌تر بوده است. «٢» شمايل حمزه‌ نام حمزه كه به معناى شير ژيان است، به حق آينه تمام‌نماى خصلت‌ها و منش‌هاى والاى شخصيت اوست. او داراى قامتى بلند، اعضايى در حدّ اعلاى تناسب و اندامى چهارشانه بود. «٣» حمزه درميان جوانان قريش در دلاورى و ارجمندى، بى‌نظير و در آزادمنشى و ستم‌ناپذيرى سرآمد همقطاران خود بود. «٤» تاريخ‌نويسان نگاشته‌اند كه پس از شهادت حمزه، پيامبر (ص) هر چه جست و جو كرد تا كفنى فراهم كند كه همه پيكر پاك وى را بپوشاند، نتوانست و اين نشان مى‌دهد كه حمزه داراى اندامى بسيار رشيدتر و درشت‌تر از متوسط بوده است.
كنيه حمزه‌ قوم عرب معروف‌ترين نژادى است كه در نامگذاريها و خطابات از كنيه استفاده مى‌كند.
به زبان آوردن نام افراد بويژه در محاورات، نوعى تحقير و كم بها دادن تلقّى مى‌شود.